Ζήσε Μάη μου να φας τριφύλλι...

Δόθηκε χτες για διαβούλευση το νομοσχέδιο του υπουργείου Εργασίας με επιμέρους διατάξεις για ασφαλιστικά ζητήματα, μέσα από το οποίο υποτίθεται ότι η κυβέρνηση θα βελτιώσει τους εισπρακτικούς μηχανισμούς των Ταμείων, προκειμένου να καλύψει το χρηματοδοτικό κενό των 500 εκατομμυρίων ευρώ.

Στην πράξη, με το πρόσχημα αυτό ανοίγει ο δρόμος για νέες περικοπές στις συντάξεις και ανατροπές στην Κοινωνική Ασφάλιση, αφού η κυβέρνηση εκ των προτέρων περιέκοψε για το 2014 κατά 2,1 δισ. ευρώ τη χρηματοδότηση των Ταμείων. Πέραν των διατάξεων για τους ελέγχους και την υποβολή των ΑΠΔ, μεταξύ άλλων, το νομοσχέδιο προβλέπει:
Με το άρθρο 2, η κυβέρνηση υποτίθεται ότι δίνει τη δυνατότητα για συνταξιοδότηση και των αγροτών στο 62ο έτος, υπό την προϋπόθεση βέβαια των 40 ετών ασφάλισης. Στην πράξη, η «ρύθμιση» αυτή δεν έχει κανένα πρακτικό αποτέλεσμα, αφού οι αγρότες κατέβαλαν ασφαλιστικές εισφορές στον ΟΓΑ μετά το 1987. Συνεπώς, ο όρος του νομοσχεδίου «40 έτη ασφάλισης με καταβολή ασφαλιστικών εισφορών», σημαίνει ότι η διάταξη θα ισχύσει για αυτούς που θα βγούνε στη σύνταξη μετά το ...2028! Αρα, η δήθεν «βελτίωση» που έκανε το υπουργείο, και ενώ πέρυσι αύξησε στα 67 το γενικό όριο συνταξιοδότησης και για τους αγρότες, αποδεικνύεται κάλπικη.

Αναμορφώνοντας τη σαπίλα

Η φιλολογία που αναπτύχθηκε το Σαββατοκύριακο και χτες μέσα από τον αστικό Τύπο σχετικά με το μέλλον της σοσιαλδημοκρατίας στην Ελλάδα εμφάνισε και λυρικά χαρακτηριστικά: Ενα από τα άρθρα αναφέρθηκε ως και σε «τρύπα στο κέντρο του πολιτικού συστήματος», η οποία και πρέπει να καλυφθεί. Αν και οι προτάσεις που παρουσιάζονται για την κάλυψη του κενού διαφέρουν, ένα κοινό στοιχείο τις διαπερνά: Η επίμονη προσπάθεια της αστικής τάξης να διασφαλιστεί η πολιτική σταθερότητα του συστήματος με όσο το δυνατόν ευρύτερη λαϊκή υποστήριξη. Με διαφορετική αφετηρία και στόχευση αυτός ο κοινός παρονομαστής συναντάται τόσο στην πρόταση Πάγκαλου για κοινή κάθοδο ΝΔ - ΠΑΣΟΚ στις ευρωεκλογές, όσο και στην πρόταση 58 πολιτικοκοινωνικών παραγόντων του «κλίματος Σημίτη», που με χτεσινή διακήρυξή τους καλούν στη συγκρότηση μιας «δημοκρατικής προοδευτικής παράταξης» τύπου ιταλικής «Ελιάς».

Είναι προφανές πως στο κέντρο του προβληματισμού της αστικής τάξης είναι το γεγονός ότι ο κλασικός δικομματισμός δεν λειτουργεί πλέον και άρα πρέπει να βρεθεί τρόπος να περάσει το πολιτικό σύστημα σε κυβερνήσεις συνεργασίας σαν μόνιμο στοιχείο κι απ' αυτή τη σκοπιά το βάρος πέφτει στη δημιουργία πόλων. Τέτοιος είναι και αυτός που εμφανίστηκε χτες με την κίνηση των «58». Μια τέτοια κίνηση ανταποκρίνεται στην ανάγκη που διαπιστώνεται σ' όλη την ΕΕ: Να συγκροτούνται συνασπισμοί κομμάτων που να αποδίδουν σταθερές κυβερνήσεις, θεωρώντας, έτσι, ότι μέσα από μια μεγάλη εκλογική πλειοψηφία εξασφαλίζεται σταθερότητα με συναίνεση.

Η ανάγκη αυτή ανταποκρίνεται στην επιδίωξη της αστικής τάξης να επανασυγκροτεί τη συμμαχία της με ανώτερα και μεσαία στρώματα που χάνουν μεν σήμερα από την κρίση, αλλά βλέπουν μια προοπτική ανάκαμψης. Σ' αυτό το σημείο ο ρόλος μιας ανασυγκροτημένης σοσιαλδημοκρατίας εμφανίζεται κρίσιμος καθώς αυτή θεωρείται ότι καλύτερα μπορεί να εγγυηθεί την κοινωνική συνοχή για να θωρακιστεί το σύστημα. Ηδη από το Μάη του 2013 στο ιδρυτικό της συνέδριο η «Προοδευτική Συμμαχία», που συγκροτήθηκε σαν διαφοροποίηση από τη Σοσιαλιστική Διεθνή, στη Λιψία, αναφέρει ως άμεσο στόχο τη «δουλειά για διαμόρφωση μιας νέας κοινωνικής συμφωνίας ανάμεσα στο κεφάλαιο και την εργασία». Εκτοτε η συζήτηση αφορά κατά κύριο λόγο το ποιοι θα είναι οι φορείς της νέας σοσιαλδημοκρατίας και όχι το περιεχόμενο της πολιτικής της που είναι ήδη προσδιορισμένο.

Η μέχρι τώρα εξέλιξη επιβεβαιώνει την εκτίμηση του ΚΚΕ ότι η αστική τάξη προσαρμόζει τις επιλογές της. Παίρνει υπόψη ποια κυβέρνηση μπορεί να ελέγξει το εργατικό κίνημα, να προλάβει την άνοδο της ταξικής πάλης και να εξασφαλίσει ότι η κλιμακούμενη επίθεση στο εργατικό και λαϊκό εισόδημα και γενικά οι συνέπειες της κρίσης θα προχωρούν με όσο γίνεται λιγότερες αντιδράσεις. Για την εργατική τάξη, αυτό που πρέπει να 'ναι καθαρό είναι ο ταξικός χαρακτήρας αυτών των κομμάτων. Οτι πίσω από τις πολιτικές διαφορές τους δεν υπάρχουν ταξικές διαφορές, οι αντιπαραθέσεις αφορούν στο πώς θα συμβάλλουν στη σταθερότητα του ελληνικού καπιταλισμού. Κι από αυτή τη σκοπιά το κρίσιμο είναι η εργατική τάξη να διασφαλίσει τη δική της ανεξαρτησία από αυτήν ή την άλλη αστική εκδοχή, να μη γίνει, δηλαδή, η «αριστερή» πτέρυγα σ' έναν αστικό σχηματισμό.

Η συζήτηση περί «νομιμότητας»

Όσο ο χρόνος απομακρύνεται από τα γεγονότα σε Κερατσίνι και Πέραμα, τόσο πιο φανερή γίνεται η προσπάθεια της κυβέρνησης, με τη συμβολή και των άλλων κομμάτων της διαχείρισης, να αξιοποιήσει τη δράση της Χρυσής Αυγής για να φτιάξει κλίμα και να ενισχύσει τα μέτρα, που αντικειμενικά στοχοποιούν το λαό και το κίνημα. Αναπροσαρμόζει, μάλιστα, την προπαγάνδα και τους χειρισμούς της, ανάλογα με τη στάση των άλλων κομμάτων, που διαγκωνίζονται μαζί της για το ποιος είναι ο καλύτερος να διαφυλάξει τη «δημοκρατία» και την «ομαλότητα». Γι' αυτό άφησε κατά μέρος το ιδεολόγημα του «συνταγματικού τόξου» και λίγο λίγο φέρνει τη συζήτηση στο προκείμενο για το αστικό σύστημα, που είναι η τήρηση της «νομιμότητας».
Πιο αποκαλυπτικός απ' όλους ήταν ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος της ΝΔ Μ. Βορίδης. Αναφερόμενος ειδικά στο ΚΚΕ, ζήτησε την περασμένη βδομάδα να αποκηρύξει το σύνθημα «Νόμος είναι το δίκιο του εργάτη» και να προσαρμόσει τη δράση του στη «νομιμότητα», όπως την ορίζουν οι νόμοι που ψηφίζονται στη Βουλή. Τι κάνουν αυτοί οι νόμοι; Μειώνουν μισθούς, καταργούν δικαιώματα, οδηγούν τα λαϊκά στρώματα στη φτώχεια. Στερούν τη μόρφωση από τα παιδιά της λαϊκής οικογένειας και την Υγεία απ' όσους δεν έχουν να πληρώσουν. Ενισχύουν τους κατασταλτικούς μηχανισμούς του κράτους, καταργούν στοιχειώδη συνδικαλιστικά δικαιώματα και ελευθερίες. Κοντολογίς, είναι νόμοι με τους οποίους η κυβέρνηση πάει να διαχειριστεί την κρίση προς όφελος του κεφαλαίου και σε βάρος του λαού.
Είναι νόμοι που σε συνθήκες κρίσης πάνε να δημιουργήσουν προϋποθέσεις ανάκαμψης για τα μονοπώλια, συντρίβοντας τους εργαζόμενους, τους αυτοαπασχολούμενους, τους φτωχούς αγρότες, τη νεολαία, τις γυναίκες. Αυτή τη «νομιμότητα» ζητά η κυβέρνηση να σεβαστεί το ΚΚΕ, το εργατικό, λαϊκό κίνημα, δηλαδή να μην την πολεμάνε, για τη ζωή του λαού, κόντρα στα μονοπώλια, ως το οριστικό ξερίζωμά τους. Λέει μάλιστα ότι ο σεβασμός της «νομιμότητας» πρέπει να διαφοροποιεί το κάθε κόμμα από τη Χρυσή Αυγή. Η Χρυσή Αυγή, όμως, κάθε άλλο παρά αμφισβητεί τη νομιμότητα που περιγράφουν ο Βορίδης, η κυβέρνηση, τα αστικά επιτελεία. Η Χρυσή Αυγή στηρίζει κάθε μέτρο που χτυπάει το λαό και στόχο έχει να βγάλει το κεφάλαιο από την κρίση. Η ίδια δρα σαν δουλέμπορος και τσιράκι εφοπλιστών και μεγαλοεργολάβων, για να χτυπηθεί το κίνημα και να διασφαλίσουν οι εργοδότες φτηνότερη εργασία.
Στη νομιμότητα που ο Βορίδης αντιπαραβάλει στο «Νόμος είναι το δίκιο του εργάτη» η Χρυσή Αυγή είναι χωμένη μέχρι τα μπούνια. Η παράνομη δράση της έχει να κάνει με τα εγκλήματα ενάντια σε εργάτες και μετανάστες. Εκεί πάνω η κυβέρνηση πάει να στήσει παγίδα στο λαό, ταυτίζοντας τα δολοφονικά χτυπήματα των χρυσαυγιτών με τη συλλογικά αποφασισμένη και μαζική δράση του κινήματος. Λέει επί της ουσίας ότι αυτή η δράση δεν μπορεί να αμφισβητεί τους αστικούς νόμους. Δηλαδή, να μην αμφισβητεί την εξαθλίωση και αυτούς που ωθούν στην εξαθλίωση το λαό. Θέλουν ο ρόλος του κινήματος να βοηθάει το λαό να δέσει τη θηλιά στο λαιμό του. Άρα θέλουν και το ΚΚΕ να συμβάλλει στη διαχείριση του συστήματος της εκμετάλλευσης. Γι' αυτό (ξανα)ανοίγουν τη συζήτηση περί νομιμότητας και προαναγγέλλουν νέα κατασταλτικά μέτρα, ενώ ξέρουν ότι το υπάρχον νομικό πλαίσιο είναι υπεραρκετό για να αντιμετωπίσει την εγκληματική δράση της Χρυσής Αυγής.

Απεργία των Υγειονομικών την Παρασκευή 23 Αυγούστου

ΟΛΟΙ ΣΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 23 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ

ενάντια στο κλείσιμο δημόσιων μονάδων υγείας και τις διαθεσιμότητες – απολύσεις εργαζομένων
Η δικομματική κυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ και η Ε.Ε.. – ΔΝΤ με το κλείσιμο δημόσιων μονάδων υγείας, τις χιλιάδες διαθεσιμότητες - απολύσεις στο δημόσιο και την προωθούμενη απελευθέρωση των απολύσεων στον ιδιωτικό τομέα χτίζουν την βαρβαρότητα της καπιταλιστικής ανάπτυξης του κεφαλαίου. Θέλουν να τσακίσουν ότι λαϊκό δικαίωμα έχει απομείνει, για να μεταφέρουν τα βάρη της κρίσης στις πλάτες του λαού.
 Υπουργεία και φορείς του δημοσίου παρέδωσαν στο υπουργείο Διοικητικής Μεταρρύθμισης τις λίστες με τους 9.820 εργαζομένους, που θα μπουν σε διαθεσιμότητα μέχρι τις 19 Σεπτέμβρη, για να φτάσουν τις 15.000 απολύσεις στο δημόσιο μέχρι το 2014.
Τα προσχήματα που χρησιμοποιούν περί "εξυγίανσης του κρατικού μηχανισμού" και "εξασφάλισης της κρατικής χρηματοδότησης" αποτελούν φτηνές δικαιολογίες. Όλα τα μέτρα που παίρνονται εντάσσονται στη στρατηγική της κυβέρνησης και της ΕΕ για την εξασφάλιση της κερδοφορίας και της ανταγωνιστικότητας των μονοπωλίων, με στρατιές ανέργων, εργαζόμενους με μισθούς πείνας και σε μόνιμη ανασφάλεια.
  Η πλειοψηφία της ΑΔΕΔΥ πιστή στις τουφεκιές στον αέρα και τον ανοργάνωτο αγώνα, αντί να στηρίξει και να συντονίσει μια σειρά από κινητοποιήσεις που ήδη βρίσκονται σε εξέλιξη, κήρυξε χωρίς καμιά προετοιμασία και ενημέρωση των εργαζομένων, 24ωρη παναττική απεργία για την Παρασκευή 2 Αυγούστου.
  Οι δυνάμεις του ΠΑΜΕ στο Δημόσιο επισήμαναν την ανάγκη οργάνωσης και συντονισμού της δράσης των εργαζομένων που έχουν ήδη πάρει αποφάσεις για κινητοποιήσεις, αναδεικνύοντας τη θέση ότι οι αγώνες για να είναι αποτελεσματικοί πρέπει να είναι υπόθεση των ίδιων των εργαζομένων.
  Καλούμε τους συναδέλφους, να προχωρήσουν σε συνελεύσεις στους χώρους δουλειάς, να συζητήσουν για την οργάνωση του αγώνα ενάντια στα αντιλαϊκά μέτρα, που τσακίζουν τη ζωή μας.

Να μην συγχωνευθεί – κλείσει καμία μία δημόσια μονάδα Υγείας

Να μην απολυθεί κανένας εργαζόμενος

Μαζικές προσλήψεις μόνιμου προσωπικού

Αυξήσεις σε μισθούς και συντάξεις

Αποκλειστικά δημόσια δωρεάν Υγεία – Πρόνοια για όλους

ΚΑΜΙΑ ΘΥΣΙΑ για την Ε.Ε. και τα κέρδη των καπιταλιστών

Τεμπέληδες, επίορκοι, κοπανατζήδες...

Χτες το υπουργείο Διοικητικής Μεταρρύθμισης παρουσίασε στοιχεία της έκθεσης του Σώματος Επιθεωρητών - Ελεγκτών Δημόσιας Διοίκησης που δείχνει ότι 7 στους 10 δημόσιους υπάλληλους του ΕΟΤ και του Ενιαίου Ταμείου Επικουρικής Ασφάλισης, δεν χτυπούσαν κάρτα ή δεν τηρούσαν το ωράριο. Βρήκε ευκαιρία ο υπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης να επαναφέρει τη γνωστή προπαγάνδα που φωτογραφίζει ούτε λίγο ούτε πολύ τους εργαζόμενους στο Δημόσιο σαν κοπανατζήδες. Αυτή είναι η «γραμμή» της κυβερνητικής προπαγάνδας για να αιτιολογήσει την αντεργατική πολιτική της διαθεσιμότητας, της «κινητικότητας», των χιλιάδων απολύσεων. Ετσι, επιχειρούν να διαμορφώσουν συνείδηση στο λαό ότι δικαιολογημένα η κυβέρνηση προχωρά στα συγκεκριμένα μέτρα.Ετσι, λοιπόν ο υπουργός «ξεσπάθωσε» ξανά εναντίον των εργαζομένων στο Δημόσιο. Και καθόλου τυχαία η παρουσίαση της έκθεσης έγινε σε μια περίοδο που το υπουργείο προχωρά με γρήγορους ρυθμούς στην υλοποίηση του μέτρου της διαθεσιμότητας, σε μια περίοδο που η διαδικασία της αξιολόγησης δομών και προσωπικού του Δημοσίου είναι σε τελικό στάδιο. Σε μια περίοδο που χιλιάδες οικογένειες εργαζόμενοι περιμένουν να δουν εάν θα έχουν μεροκάματο ή όχι.Είναι γεγονός ότι η αστική προπαγάνδα πασχίζει να συκοφαντήσει στο έπακρο τους εργαζόμενους στο Δημόσιο προκειμένου να ελαχιστοποιήσει τις λαϊκές αντιδράσεις σ' αυτήν την πολιτική που στέλνει στην ανεργία χιλιάδες εργαζόμενους. Σε τέτοιο βαθμό, που να καλλιεργεί αντιθέσεις ανάμεσα στους εργαζόμενους στον ιδιωτικό και το δημόσιο τομέα, παρά το γεγονός ότι η ίδια πολιτική τσακίζει και τους μεν και τους δε. Είναι η τακτική τού «διαίρει και βασίλευε». Αλλωστε εδώ και καιρό προετοιμάζουν τις λαϊκές συνειδήσεις, πότε με τους, «επίορκους», πότε με τους «τεμπέληδες», και παλιότερα και τώρα με τους «κοπανατζήδες», συκοφαντώντας συλλήβδην τους εργαζόμενους στο Δημόσιο. Αυτό το σάπιο Δημόσιο που είναι δημιούργημα των αστικών κυβερνήσεων και γι' αυτό το λόγο τα αστικά κόμματα που κυβέρνησαν δημιούργησαν στρατιές ομήρων εργαζομένων που έψαχναν δουλειά, στρατιές εκλογικής πελατείας για να εξυπηρετήσουν έτσι το αστικό πολιτικό σύστημα. Και τώρα τους λένε πως γι' αυτό πρέπει να τιμωρηθούν, οι ίδιοι που τους χρησιμοποίησαν. Επιπλέον, δεν φταίνε οι εργαζόμενοι στο Δημόσιο, αν κάποιοι λίγοι συνάδελφοί τους δεν ανταποκρίνονται στις υποχρεώσεις τους ως εργαζόμενοι ή είναι «λαμόγια», όπως λέει η αστική προπαγάνδα. Ολα όσα συμβαίνουν στο Δημόσιο έχουν σαν πρώτο στόχο την κατάργηση της μόνιμης και σταθερής δουλειάς παντού. Και γι' αυτό πρέπει εργαζόμενοι στο δημόσιο και τον ιδιωτικό τομέα να παλέψουν από κοινού ενάντια στην αντεργατική πολιτική.

Γιατί είπε ΟΧΙ το ΠΑΜΕ στην ΟΛΜΕ

Μπορεί να πιστεύεις ό,τι θες. Ακόμη κι ότι ΔΑΚΕ-ΠΑΣΚ είναι αγωνιστές ενώ το ΠΑΜΕ απεργοσπάστες! Η ανοησία ήταν και είναι ελεύθερη!

Η ΔΑΚΕ και η ΠΑΣΚ λοιπόν υπέρ απεργίας διαρκείας! Μα θα πείτε, αυτοί δε χτυπούσαν όλες τις κινητοποιήσεις; Ε, τώρα έγιναν συναγωνιστές! Τι μπορεί να θέλουν άραγε; Το καλό του κινήματος;

Ενώ το ΠΑΜΕ θέλει το κακό του κινήματος; Πάει όσο μυαλό μου έχει αφήσει η τηλεόραση...

Όλες οι ασθένειες μπορεί να περάσουν. Το μίσος στο ΚΚΕ όμως αθεράπευτο.

Το ΠΑΜΕ όμως τι λέει; Είναι εναντίον των κινητοποιήσεων; Είναι εναντίον της απεργίας διαρκείας γενικά; Η μήπως για άλλο ανησυχεί κι ενδιαφέρεται;

Το ΠΑΜΕ δεν είναι εναντίον της απεργίας. ΕΙΝΑΙ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΜΙΑΣ ΛΑΘΟΣ ΑΠΕΡΓΙΑΣ που αντί να συσπειρώσει θα αποδυναμώσει κι άλλο.

Πού είναι το λάθος στο να γίνει 48ωρη για να δουν αν έχει επιτυχία και να εκτιμήσουν οι ΓΣ αν μπορεί να συνεχιστεί αυτή με διάρκεια; Αυτό λέει το ΠΑΜΕ.

Πού είναι το λάθος στο να ζητηθεί και να επιδιωχθεί η συμπαράσταση των Συλ.Γονέων (και άλλων συλλόγων και σωματείων) πριν πάμε σε μια έτσι κι αλλιώς τρομερά «ευαίσθητη» απεργία διαρκείας που δύσκολα θα βρει συμπαράσταση; Αυτό λέει το ΠΑΜΕ.

Πού είναι το λάθος στο να κάνει απεργία όχι μόνο η ΟΛΜΕ αλλά και η ΔΟΕ που δεν έχει κάνει καν ΔΣ(!); Δε θίγεται η ΔΟΕ (9.300 αναπληρωτές στην Πρωτοβάθμια είναι υπό απόλυση); Αυτό λέει το ΠΑΜΕ.

Πού είναι το λάθος στο να επιδιωχθεί πανδημοσιοϋπαλληλική συσπείρωση, αφού όλοι οι Δημ.Υπάλληλοι θίγονται από το πολυνομοσχέδιο που ψηφίστηκε και πρόκειται να εφαρμοστεί; Αυτό λέει το ΠΑΜΕ.

Τι αποτέλεσμα μπορεί να έχουν προτάσεις του τύπου «24ωρη απεργία με μορφή 3ωρης στάσης» για να μη χαθεί το μεροκάματο, που έμπαιναν χθες στο ΔΣ της ΟΛΜΕ από τους υποστηρικτές της απεργίας διαρκείας; Μήπως να πάρουν τους καθηγητές με τις πέτρες; Νοιάζεται κανείς γι' αυτό;

Πώς γίνεται αυτοί που δεν έκαναν καμία απεργία να θέλουν τώρα απεργία διαρκείας; Μήπως επιδιώκουν να σπάσει το κίνημα τα μούτρα του; Ενδιαφέρονται οι Συσπειρώσεις και οι Παρεμβάσεις γι' αυτό; Ή μήπως ικανοποιούνται που βρίσκουν ευκαιρία (προσωρινά) να επιτεθούν στο ΠΑΜΕ;

Αλλά και τα δικά τους μέλη και υποψήφιοι, έκαναν τις απεργίες που προκηρύχθηκαν; Την επόμενη εβδομάδα ας φέρουν τα εκκαθαριστικά στις Γεν.Συνελεύσεις να δούμε πόσες απεργίες έκαναν.

Βούιξε το twiter που είπε ο Πορτοσάλτε «μπράβο» στο ΚΚΕ.

Σιγά τα σπουδαία!

H δουλειά του Πορτοσάλτε είναι να κτυπάει τον κύριο εχθρό των αφεντικών του. Πού είναι το περίεργο στο προβοκατόρικο μπράβο που παπαγαλίζουν λοιπόν;

Για να σταματήσει η διαστρέβλωση και το ψέμα ας ρίξουν οι ενδιαφερόμενοι μια ματιά στο τι λέει η ανακοίνωση του ΠΑΜΕ Εκπαιδευτικών στις 2/5:

«Οι δυνάμεις του ΠΑΜΕ ξεκαθαρίζουμε ότι δεν είμαστε αντίθετοι σε καμιά μορφή πάλης και ως εκ τούτου δεν είμαστε αντίθετοι ούτε με την απεργία στις εξετάσεις, αρκεί η εκάστοτε μορφή πάλης να συνδέεται με προϋποθέσεις για την επιτυχία του αγώνα. Και τέτοιες προϋποθέσεις επιτυχίας κατά τη γνώμη μας είναι:

Η οργάνωση, ο σχεδιασμός του αγώνα με αιτήματα και στόχους πάλης που να εξασφαλίζουν την ενότητα του κλάδου, τη μαζική συμμετοχή στην απεργία, αν είναι δυνατόν από τη συντριπτική πλειοψηφία των εκπαιδευτικών.

Αιτήματα, πλαίσιο και προσανατολισμό πάλης που θα συμβάλλει στη συμμαχία, στον κοινό αγώνα με εργαζόμενους γονείς, μαθητές, με τους άλλους κλάδους των εργαζομένων σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα...κλπ.κλπ».

Όσοι έχουν μίσος για το ΚΚΕ και το ΠΑΜΕ ας το βγάλουν. Αυτή η ελευθερία παρέχεται χωρίς όριο. Οι άλλες ελευθερίες θέλουν πάλεμα όμως. Κι εκεί κάποιοι δεν την παλεύουν με τίποτα.

Από κει και πέρα αυτοί που πραγματικά ενδιαφέρονται για το κίνημα και τη συνέχειά του, ας κλείσουν τα αυτιά στις φωνές και τα ύποπτα ουρλιαχτά των αγωνιστών που μας προέκυψαν ξαφνικά από το πουθενά, από τα κυβερνητικά γραφεία ή τον καναπέ κι ας τραβήξουν το δρόμο τους μακριά από την τόση ελαφρότητα για τόσο βαριά και δύσκολα ζητήματα.

Μέχρι τη νίκη.

Μέρος και εργαλείο του αστικού πολιτικού συστήματος είναι και οι νοσταλγοί της χούντας

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΗΣ ΚΕΝΤΡΙΚΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ
ΓΙΑ ΤΟ ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΟ ΠΡΑΞΙΚΟΠΗΜΑ ΤΗΣ 21ης ΑΠΡΙΛΙΟΥ 1967
    Θυμόμαστε, διδασκόμαστε, αγωνιζόμαστε για τη λαϊκή συμμαχία, το λαό στην εξουσία, το σοσιαλισμό. Βγαίνουν χρήσιμα συμπεράσματα από την τότε περίοδο για τους εργαζόμενους και τη νεολαία.
    Η στρατιωτική δικτατορία της 21ης Απριλίου 1967, που είχε τη στήριξη των ΗΠΑ και της αστικής τάξης στην Ελλάδα, μπόρεσε να επιβληθεί γιατί δεν βρήκε απέναντί της έναν λαό οργανωμένο, αποφασισμένο να υπερασπιστεί τα δικαιώματά του, αξιοποιώντας και τις οξυμένες αντιθέσεις του αστικού πολιτικού συστήματος. Αντίθετα, η πραγματική δύναμη του λαού ήταν υπονομευμένη από αυταπάτες, από την αναμονή των εκλογών που δήθεν θα έδιναν λύση σε χρονίζοντα λαϊκά προβλήματα, καθώς και από το κλίμα υποταγής και μοιρολατρίας.
    Παρά το αρχικό «μούδιασμα» του λαού, το κίνημα ενάντια στη δικτατορία αναπτύχθηκε με την τεράστια συμβολή των κομμουνιστών και άλλων αγωνιστών, με τη δράση των παράνομων οργανώσεων του ΚΚΕ και της ΚΝΕ, τη διάδοση του παράνομου Ριζοσπάστη, του Οδηγητή και άλλων αντιδικτατορικών εντύπων. Ελπίδα, ώθηση στην αντιδικτατορική πάλη έδωσε η αταλάντευτη στάση των κομμουνιστών στις φυλακές, στις εξορίες, και η άρνηση της υπογραφής δήλωσης μετανοίας. Η διεθνής αλληλεγγύη των σοσιαλιστικών χωρών, του παγκόσμιου εργατικού κινήματος αποτέλεσε σημαντική βοήθεια στο λαό.
    Το βασικό επιχείρημα που χρησιμοποίησε η χούντα για να αιτιολογήσει τη δικτατορία, ήταν ο «κομμουνιστικός κίνδυνος». Ο ισχυρισμός της επιβεβαίωσε ακόμα μια φορά ότι ο αντικομμουνισμός είναι πάντα ο προπομπός για την περιστολή και κατάργηση ακόμα και αστικών ελευθεριών και δικαιωμάτων, για την επιβολή γενικότερων αντιλαϊκών μέτρων, που θίγουν άμεσα και βίαια τα πιο ζωτικά συμφέροντα όλων των εργαζομένων και όχι μόνο των κομμουνιστών.
Η διεθνής ιστορική πείρα αποδεικνύει ότι οι στρατιωτικές δικτατορίες αποτελούν πάντα λύσεις για την πλουτοκρατία, όταν δεν μπορεί με κοινοβουλευτικά μέσα να προωθήσει τα αντιλαϊκά της σχέδια. Ο λαός δεν πρέπει να ξεχνά ότι η δικτατορία του κεφαλαίου, όποια μορφή κι αν πάρει, της στρατιωτικής δικτατορίας τότε και του κοινοβουλευτικού μανδύα σήμερα, το πολιτικό σύστημα είναι πάντα ταξικό, προσαρμοσμένο στην ένταση της εκμετάλλευσης της εργατικής τάξης και της καταπίεσης των άλλων λαϊκών στρωμάτων.
Προϊόν της δικτατορίας των μονοπωλίων είναι η αντιλαϊκή επέλαση και η κρατική καταστολή που βιώνει σήμερα ο λαός από την πολιτική κυβέρνησης – Ευρωπαϊκής Ένωσης. Σήμερα, όλα τα στοιχεία δείχνουν ότι σε συνθήκες καπιταλιστικής κρίσης και ενδοϊμπεριαλιστικών ανταγωνισμών η ΕΕ και οι κυβερνήσεις διαχείρισης του συστήματος σε όλες τις χώρες της Ευρώπης και στην Ελλάδα προωθούν μέτρα έντασης της κρατικής καταστολής και περιορισμού δικαιωμάτων και κατακτήσεων των λαών.
Μέρος και εργαλείο του αστικού πολιτικού συστήματος είναι και οι νοσταλγοί της στρατιωτικής δικτατορίας, το εθνικοσοσιαλιστικό φασιστικό μόρφωμα της Χρυσής Αυγής που πρέπει να απομονωθεί από το λαό, ως η πιο άγρια φωνή του κεφαλαίου και  του συστήματος. Ο λαός να απορρίψει την αντιδραστική θεωρία «των δυο άκρων» την οποία προωθεί η ΕΕ και η ΝΔ, επιδιώκοντας να ταυτίσουν τον φασισμό με τον κομμουνισμό και να δικαιολογήσουν αντιλαϊκά μέτρα και νόμους. Σήμερα χρειάζεται να δυναμώσει η αντιμονοπωλιακή αντικαπιταλιστική συσπείρωση και η λαϊκή κοινωνική συμμαχία, να οργανωθεί παντού στους τόπους δουλειάς, στους κλάδους, στις γειτονιές.
Το ΚΚΕ καλεί την εργατική τάξη, τους αυτοαπασχολούμενους και τους φτωχούς αγρότες, τους νέους και τις γυναίκες από τα εργατικά λαϊκά στρώματα, να αξιοποιήσουν την πολιτική και ταξική εμπειρία τους και να οργανώσουν τη δική τους αντεπίθεση. Για την αποτροπή της μεγαλύτερης χρεοκοπίας του λαού, για φιλολαϊκή διέξοδο από την κρίση με αποδέσμευση από Ευρωπαϊκή Ένωση και ΝΑΤΟ, με ανατροπή της εξουσίας των μονοπωλίων.

ΑΘΗΝΑ 19/4/2013
Η ΚΕ ΤΟΥ ΚΚΕ

Όλα τα σφυριά να χτυπάνε στον ίδιο στόχο

Απαιτείται να απαλλαγούμε από κάθε πνεύμα πρακτικισμού, χαλαρότητας, προχειρότητας, ώστε όλα τα σφυριά να χτυπάνε στον ίδιο στόχο: Να συσπειρώνονται οι αντιμονοπωλιακές αντικαπιταλιστικές δυνάμεις στη βάση της κοινής δράσης και με τα δικά τους καθήκοντα κατά κλάδο και χώρο.

Κάθε όργανο, από την ΚΕ ως την ΚΟΒ, κάθε στέλεχος και μέλος, πρέπει να αισθανόμαστε ως επιτελείο μάχης και μαζί αναπόσπαστο τμήμα του εργατικού - λαϊκού κινήματος. Να κατακτήσουμε την ικανότητα και της εξειδίκευσης-προσαρμογής και της ενοποίησης των από τα κάτω εστιών και ρευμάτων πάλης. Να διαμορφώνεται ένα ενιαίο ισχυρό πανελλαδικό ρεύμα που πατάει γερά στα πόδια του: Σε κάθε πόλη, με κέντρο τους μονοπωλιακούς ομίλους, τα εργοστάσια, τα εμπορικά κέντρα, τα νοσοκομεία, τα Κέντρα Υγείας, τις μονάδες ηλεκτρικής ενέργειας, τις τηλεπικοινωνίες, τα μέσα μαζικής μεταφοράς, όλους τους παραδοσιακούς και σύγχρονους κλάδους, τους βιοπαλαιστές της πόλης, τους φτωχούς αγρότες, τα χωριά και, βεβαίως, τους χώρους μόρφωσης, τους χώρους συγκέντρωσης της νεολαίας που υποφέρει.

Το ζήτημα της οργάνωσης των ανέργων, εργατοϋπαλλήλων και αυτοαπασχολουμένων, ελευθεροεπαγγελματιών και των μεταναστών – πολιτικών προσφύγων είναι κρίσιμο ζήτημα για την ανασύνταξη του εργατικού κινήματος και της Κοινωνικής Συμμαχίας. Καμία καθυστέρηση δε συγχωρείται.

Δεν πρέπει να επιτρέψουμε στο όνομα της φιλανθρωπίας να μετατρέπονται σε παθητικά άτομα άνεργοι και εξαθλιωμένοι που ζουν από τα κοινωνικά παντοπωλεία, από διανομές τροφίμων, φαρμάκων, διανομές που κάνουν μάλιστα οι κύριοι υπεύθυνοι της τραγωδίας, οι μονοπωλιακοί όμιλοι. Καθόλου δεν υποτιμάμε ότι ο πεινασμένος πρέπει να φάει, όμως η αλληλεγγύη, που εμείς υποστηρίζουμε, πρέπει να ωθεί αυτόν που υποφέρει να νιώσει στήριξη, να μπει στον αγώνα, για να ζει με τη δική του δουλειά, το δικό του εισόδημα, να μην εξαρτάται από τη λεγόμενη φιλευσπλαχνία που ήδη έχει πάρει το χαρακτήρα της χειραγώγησης και ενσωμάτωσης αντί πινακίου φακής.

Έχουμε συγκεντρώσει πολύτιμη πείρα στο ζήτημα της απόσπασης της τακτικής από τη στρατηγική, με σοβαρές έως και δραματικές επιπτώσεις στο παγκόσμιο κομμουνιστικό και εργατικό κίνημα. Αυτό συνάγεται: Από την εμπειρία σειράς χωρών της σοσιαλιστικής οικοδόμησης στην Ευρώπη. Από το γεγονός, ότι, ενώ ο παγκόσμιος πόλεμος διαμόρφωσε συνθήκες μεγάλης όξυνσης των ταξικών αντιθέσεων στο εσωτερικό πολλών χωρών, όμως η αντιφασιστική πάλη οδήγησε στην ανατροπή της αστικής εξουσίας μόνο σε χώρες της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης, με την καθοριστική υποστήριξη των λαϊκών κινημάτων από τον Κόκκινο Στρατό. Στα καπιταλιστικά κράτη, που ασκούσαν ηγετικό ρόλο παγκόσμια, έγκαιρα η αστική τάξη πέτυχε, με τη βοήθεια και του ρεφορμισμού, οπορτουνισμού, να καταφέρει μακροχρόνιο ως τις μέρες μας χτύπημα. Ας σκεφτούμε με την ευκαιρία πώς θα ήταν η κατάσταση αν υπήρχε ισχυρό ταξικά προσανατολισμένο εργατικό κίνημα στις ΗΠΑ, στη Γερμανία, στην Αγγλία, στη Γαλλία, γενικότερα στη Βόρεια και Δυτική Ευρώπη. Δεν μπορούμε να προσπεράσουμε το γεγονός ότι στις χώρες αυτές τα Κομμουνιστικά Κόμματα, που είχαν κατακτήσει ισχυρές θέσεις στο κίνημα, με αντανάκλαση στα κοινοβούλια, ενσωματώθηκαν και μεταλλάχτηκαν, στο φόντο πάντα της επικρατούσας στρατηγικής αντίληψης ότι υπάρχει δυνατότητα μεταβατικού αντιμονοπωλιακού - δημοκρατικού, πολιτικού προγράμματος στο έδαφος της καπιταλιστικής κυριαρχίας, το οποίο χωρίς να είναι σοσιαλιστικό, μπορεί να υπερασπίσει τις εργατικές και λαϊκές ανάγκες και ν' ανοίξει το δρόμο για το σοσιαλισμό.

Από την εισήγηση της ΚΕ του ΚΚΕ στο 19ο Συνέδριο