Να δυναμώσει η πάλη για την αναγνώριση του Παλαιστινιακού κράτους

Κοινή έκκληση των 21 βουλευτών και των 2 ευρωβουλευτών του ΚΚΕ Να δυναμώσει η πάλη για την αναγνώριση του Παλαιστινιακού κράτους!
 
Με την ευκαιρία της 29ης Νοέμβρη, παγκόσμιας μέρας αλληλεγγύης με τον παλαιστινιακό λαό, το ΚΚΕ εκφράζει την αλληλεγγύη και στήριξη του στον ηρωικό αγώνα του Παλαιστινιακού Λαού, που για δεκαετίες δέχεται την ιδεολογική, πολιτική, οικονομική, και στρατιωτική πίεση των ιμπεριαλιστών ΗΠΑ, ΕΕ, ΝΑΤΟ σε συνδυασμό και συντονισμό με το ιμπεριαλιστικό κράτος του Ισραήλ.

Είμαστε αταλάντευτα αλληλέγγυοι στην πάλη του λαού της Παλαιστίνης κι εκφράζουμε ταυτόχρονα την αντίθεση μας με τις συμφωνίες των ελληνικών κυβερνήσεων, που προωθούν τη στρατιωτική συνεργασία με το Ισραήλ.

Την ώρα που πυκνώνουν τα σύννεφα πολέμου στην περιοχή, που βρίσκεται σε εξέλιξη η ιμπεριαλιστική επέμβαση στη Συρία κι οι πολεμικές απειλές κατά του Ιράν δυναμώνουν, απαιτείται η ενίσχυση του αντιιμπεριαλιστικού αγώνα, της πάλης για τα δίκαια του Παλαιστινιακού λαού, και την επίλυση του Παλαιστινιακού προβλήματος που εξακολουθεί να αποτελεί «κρίκο» για τις εξελίξεις στην περιοχή.

Με βάση τα παραπάνω δηλώνουμε πως:

Στηρίζουμε τον αγώνα για τη δημιουργία του ανεξάρτητου, βιώσιμου και κυρίαρχου παλαιστινιακού κράτους, στα σύνορα του 1967 με πρωτεύουσα την Ανατολική Ιερουσαλήμ, δίπλα στο Ισραήλ. Απαιτούμε την απελευθέρωση του παλαιστινιακού λαού από τη βαρβαρότητα των κατοχικών δυνάμεων, του στρατού του Ισραήλ.

Απαιτούμε την αναγνώριση του παλαιστινιακού κράτους, ως κράτους - μέλους του ΟΗΕ.

Απαιτούμε ακόμα:

Το σταμάτημα των εποικισμών και την αποχώρηση όλων των εποίκων που έχουν εγκατασταθεί πέρα από τα σύνορα του '67.

Το γκρέμισμα του απαράδεκτου τείχους διαχωρισμού στην Ιερουσαλήμ.

Το δικαίωμα επιστροφής όλων των Παλαιστίνιων προσφύγων στις εστίες τους, με βάση τις σχετικές αποφάσεις του ΟΗΕ.

Την άρση κάθε αποκλεισμού των Παλαιστινίων, στη Δυτική Οχθη και στη Λωρίδα της Γάζας.

Την άμεση απελευθέρωση όλων των Παλαιστίνιων κι άλλων πολιτικών κρατουμένων που κρατούνται στις ισραηλινές φυλακές.

Την αποχώρηση του ισραηλινού στρατού από όλα τα κατεχόμενα εδάφη του 1967, συμπεριλαμβανομένων των υψωμάτων του Γκολάν και της περιοχής Σεμπάα του Νότιου Λιβάνου.

Καλούμε τον ελληνικό λαό να υψώσει δυνατά τη φωνή του και να επιβάλει στην ελληνική κυβέρνηση να ακυρώσει τη στρατιωτική συνεργασία της χώρας μας με το Ισραήλ και να στηρίξει άμεσα τις ενέργειες αναγνώρισης του παλαιστινιακού κράτους.

Καλούμε τον ελληνικό λαό και την εργατική τάξη να εκφράσουν την αλληλεγγύη τους με τον δίκαιο αγώνα του παλαιστινιακού λαού για την αναγνώριση του Παλαιστινιακού κράτους, ως κράτους μέλους του ΟΗΕ.

Οι Βουλευτές του ΚΚΕ :

ΠΑΠΑΡΗΓΑ ΑΛΕΚΑ

ΚΑΖΑΚΟΣ ΚΩΣΤΑΣ

ΓΚΙΟΚΑΣ ΓΙΑΝΝΗΣ

ΖΙΩΓΑΣ ΓΙΑΝΝΗΣ

ΙΓΝΑΤΙΑΔΗΣ ΘΕΟΔΩΡΟΣ

ΚΑΛΑΝΤΙΔΟΥ ΣΟΦΙΑ

ΚΑΝΕΛΛΗ ΛΙΑΝΑ

ΚΑΡΑΘΑΝΑΣΟΠΟΥΛΟΣ ΝΙΚΟΣ

ΜΑΝΩΛΑΚΟΥ ΔΙΑΜΑΝΤΩ

ΜΑΡΙΝΟΣ ΓΙΩΡΓΟΣ

ΜΑΥΡΙΚΟΣ ΓΙΩΡΓΟΣ

ΜΩΡΑΪΤΗΣ ΝΙΚΟΣ

ΝΑΝΟΣ ΑΠΟΣΤΟΛΗΣ

ΝΙΚΟΛΑΪΔΟΥ ΒΕΡΑ

ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΝΙΚΟΣ

ΠΑΦΙΛΗΣ ΘΑΝΑΣΗΣ

ΠΡΩΤΟΥΛΗΣ ΓΙΑΝΝΗΣ

ΣΚΟΠΕΛΙΤΗΣ ΣΤΑΥΡΟΣ

ΣΚΥΛΛΑΚΟΣ ΑΝΤΩΝΗΣ

ΧΑΛΒΑΤΖΗΣ ΣΠΥΡΟΣ

ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΥΣ ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΣ



Οι Ευρωβουλευτές του ΚΚΕ:



ΑΓΓΟΥΡΑΚΗΣ ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΣ

ΤΟΥΣΣΑΣ ΓΙΩΡΓΟΣ

Η πάλη του ΚΚΕ ενάντια στην «Κοινή Αγορά»

Διαβάστε τι έλεγε το ΚΚΕ για την ένταξη της χώρας μας στην τότε «Κοινή Αγορά» 32 χρόνια πρίν, και βγάλτε τα συμπεράσματά σας:
Η συμφωνία αυτή εάν τελικά εγκριθεί από τα 9 κοινοβούλια των κρατών-μελών της ΕΟΚ θα σημάνει τη είσοδο της χώρας μας σε μια νέα φάση της ιστορία της. Η κυβέρνηση της Ν.Δ του κύριου σήμερα εκφραστή της ντόπιας μονοπωλιακής ολιγαρχίας ισχυρίζεται ότι με τη ένταξη της χώρας μας στην ΕΟΚ θα επιταχυνθεί η οικονομική και πολιτιστική της ανάπτυξη θα κατοχυρωθεί η δημοκρατία και θα ενισχυθεί η εθνική ανεξαρτησία. Η αλήθεια είναι ότι με την ένταξη η ελληνική μονοπωλιακή ολιγαρχία δένει ακόμη περισσότερο και επίσημα τη χώρα στα διεθνή μονοπώλια και τον ιμπεριαλισμό. Σκοπός της είναι να εξυπηρετήσει καλύτερα τα συμφέροντα της και να εξασφαλίσει κι άλλα εξωτερικά στηρίγματα στη προσπάθεια της να διαιωνίσει την εξουσίας της… Για τους αγρότες η ένταξη θα σημάνει χαμηλότερες τιμές και δυσκολότερη διάθεση των προϊόντων τους. Πολλά αγροτικά νοικοκυριά θα οδηγηθούν έτσι στην καταστροφή. Για τους εργάτες και ου υπαλλήλους το πρόβλημα της ανεργίας και η ανασφάλεια για το μέλλον θα οξυνθούν. Η εντατικοποίηση της εργασίας θα μεγαλώσει η εκμετάλλευση θα ενταθεί…Βαριές θα είναι οι συνέπειες της ένταξης για τους ελεύθερους επαγγελματίες και του βιοτέχνες…Το κόμμα μας θεωρεί χρέος να προειδοποιήσει ακόμα μια φορά τον ελληνικό λαό για τις βαριές συνέπειες που θα έχει η ένταξη σ’ όλους τους τομείς της οικονομικής, κοινωνικής και πολιτικής ζωής της και να καλέσει την εργατική τάξη και όλους τους εργαζόμενους να οργανώσουν καλύτερα και να εντείνουν την πάλη τους ενάντια στην ΕΟΚ για μια πολιτική Εθνικής Ανεξαρτησίας και ισότιμων οικονομικών σχέσεων με όλες τις χώρες…»
Απόσπασμα από Ντοκουμέντο της ολομέλειας της ΚΕ του ΚΚΕ- Μάρτης 1979

Ανακοίνωση του ΚΚΕ για την καταστολή των κινητοποιήσεων της ΔΕΗ

Το ΚΚΕ καταγγέλλει τον αυταρχισμό της μαύρης συγκυβέρνησης, των ΜΑΤ, των Εισαγγελέων και των συλλήψεων. Με την τρομοκρατία δεν μπορούν να κάνουν νόμιμο ένα βάρβαρο και άδικο νόμο, όπως είναι το εξοντωτικό χαράτσι μέσω της ΔΕΗ, ούτε μπορούν να τον επιβάλουν όταν το εργατικό λαϊκό κίνημα κι ο λαός λέει όχι και τον αντιπαλεύει για να τον καταργήσει.

Η επιχείρηση καταστολής ενάντια στην κινητοποίηση της ΓΕΝΟΠ- ΔΕΗ και οι τρομοκρατικές συλλήψεις συνδικαλιστών της στρέφεται κατά του εργατικού λαϊκού κινήματος συνολικά που αντιπαλεύει την αντιλαϊκή πολιτική. Στρέφεται ενάντια σε όλες τις λαϊκές οικογένειες που είτε δεν μπορούν να πληρώσουν το χαράτσι, είτε αρνούνται να υποκύψουν στον ωμό εκβιασμό.
Τα φτωχά λαϊκά στρώματα πρέπει να πεισμώσουν πιο πολύ και να απαντήσουν κλιμακώνοντας τον αγώνα για να καταργηθεί εδώ και τώρα το χαράτσι. Έχουν τη δύναμη να αποκρούσουν και τον κυνικό εκβιασμό και την τρομοκρατία, και τα παλιά και νέα μνημόνια που φέρνει η συγκυβέρνηση της πλουτοκρατίας και της ΕΕ.

Πιο αποφασιστικά πρέπει να ανεβεί η λαϊκή αγωνιστική δράση και αλληλεγγύη. Σε κάθε εργοστάσιο, κλάδο δουλειάς, λαϊκή συνοικία και γειτονιά, σε κάθε πολυκατοικία πρέπει να συγκροτηθούν επιτροπές που θα οργανώνουν την πάλη κατά των χαρατσιών και θα εκφράζουν πρακτικά την αλληλεγγύη στις λαϊκές οικογένειες που δεινοπαθούν. Να γίνει η αλληλεγγύη δύναμη και στήριγμα των λαϊκών αγώνων, όπως στη Χαλυβουργία όπου συνεχίζεται για 25 μέρες η απεργία.

Η εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα δεν έχουν δείξει ακόμη την πραγματική τους δύναμη. Είναι καιρός να τη γνωρίσουν και να τη χρησιμοποιήσουν.

Η οργάνωση της ταξικής λαϊκής πάλης, της λαϊκής συμμαχίας και αλληλεγγύης είναι τόσο ισχυρή που μπορεί να αποδείξει ότι νόμος είναι το δίκιο του εργάτη και τα δικαιώματα του λαού και να τον επιβάλει.

Λαϊκός ξεσηκωμός παντού. Κάτω η κυβέρνηση του μαύρου μετώπου. Τέλος οι θυσίες για την κερδοφορία και την ανταγωνιστικότητα των μονοπωλίων και της Ε.Ε.

Σε κανένα να μην κοπει το ρεύμα

Περί της «γενιάς του Πολυτεχνείου»

Πολύ θλίψη έπεσε αυτές τις μέρες σε δημοσιεύματα έντυπων και ηλεκτρονικών μέσων ενημέρωσης για τη λεγόμενη «γενιά του Πολυτεχνείου», που τάχα «μας πρόδωσε», «μας απογοήτευσε»... Μίλησαν για δήθεν «χαμένη γενιά» ή για «χαμένα οράματα και στόχους». Δεν είναι η πρώτη φορά που ακούγονται ή γράφονται τέτοιες κρίσεις. Στην παρούσα φάση όμως, πήραν πιο έντονο χαρακτήρα λόγω της καπιταλιστικής κρίσης και της έντονης φιλολογίας για το τέλος του «κύκλου της μεταπολίτευσης» ή της καλλιεργούμενης απάτης ότι οι κατακτήσεις που είχε ο λαός μας τις προηγούμενες δεκαετίες είναι αυτές που ευθύνονται για την οικονομική κρίση!


Εχει σημασία να σημειώσουμε ότι οι υπεραπλουστεύσεις περί γενιάς που «χάθηκε» ή που «πρόδωσε» δεν έχουν βάση. Γιατί πολύ απλά, η λεγόμενη «γενιά του Πολυτεχνείου» (όπως και κάθε άλλη εξάλλου) δεν είναι ενιαία, δεν έχει ενιαία πολιτικά χαρακτηριστικά. Το γεγονός ότι μια γενιά σημαδεύτηκε από έναν ξεσηκωμό του λαού και της νεολαίας και βαφτίστηκε από αυτόν, δε σημαίνει ότι αποκτά ενιαία πολιτική ταυτότητα! Πόσο μάλλον που ούτε καν τότε, την περίοδο του αντιδικτατορικού αγώνα και της κορύφωσής του, δεν είχε ως «γενιά» μία κοινή πολιτική κατεύθυνση και στόχους, αλλά στους κόλπους αυτού του αγώνα αναπτύσσονταν έντονη ιδεολογική και πολιτική διαπάλη. Συνήθως, μιλούν για «γενιά του Πολυτεχνείου» και η σκέψη κάνει συνειρμούς με συγκεκριμένα γνωστά πρόσωπα που είχαν συμμετοχή στον αντιδικτατορικό αγώνα, την οποία «εξαργύρωσαν» ποικιλοτρόπως, ως έδειξε η μετέπειτα «πολιτική καριέρα τους». Είναι προφανές ότι αυτό δεν χαρακτηρίζει μια ολόκληρη γενιά.

Αρα, οι αναλύσεις περί της «γενιάς του Πολυτεχνείου» που έδρεψε τους καρπούς της δεκαετίας του '80 και αυτή ευθύνεται για τη σημερινή κρίση, είναι απλουστεύσεις που θίγουν βάναυσα χιλιάδες αγωνιστές εκείνης της περιόδου, ενώ δημιουργούν ενοχές στο σύνολο του λαού μας για τις κατακτήσεις που είχε το κίνημα πριν τρεις δεκαετίες (κάτω και από έναν ευνοϊκότερο παγκόσμιο συσχετισμό δύναμης).


Υπήρξαν και τμήματα εκείνης της γενιάς, με συμμετοχή ακόμα - ακόμα στον αντιδικτατορικό αγώνα, που ενσωματώθηκαν και συμβιβάστηκαν στην πορεία; Αναμφισβήτητα υπήρξαν! Και δεν θα μπορούσε να είναι αλλιώς: Αυτοί που τότε πάλευαν για μια αστικοδημοκρατική αλλαγή και μόνο, στη συνέχεια ενσωματώθηκαν στην αστική δημοκρατία που προέκυψε. Δεν μπορεί να ξενίζει ή να απογοητεύει η στάση αυτών των δυνάμεων σήμερα, επειδή οι αστικές κυβερνήσεις αναγκάζονται από την καπιταλιστική κρίση να δείξουν ένα πιο σκληρό και αποκρουστικό πρόσωπο απ' ό,τι παλιότερα! Ούτε επίσης κάποιων άλλων που τότε πίστευαν ότι μπορεί εύκολα να έλθει η ανατροπή του συστήματος, το πίστευαν όμως από μικροαστική σκοπιά και στην πορεία ακριβώς γι' αυτό εγκατέλειψαν τον αγώνα, ενσωματώθηκαν. Η ταξική πάλη έχει και ναυάγια...

Το ΚΚΕ, στον αντίποδα όλων των παραπάνω, ούτε τη δεκαετία του '70 ούτε σήμερα έχει αυταπάτες. Δεν έχουμε αυταπάτες ότι αλλάζει η σχέση εκμετάλλευσης, με την αλλαγή μορφής του αστικού πολιτικού συστήματος, αλλαγή μορφής διακυβέρνησης, που επιλέγει σε κάθε ιστορική φάση να χρησιμοποιήσει η αστική εξουσία. Γι' αυτό και βάζουμε στο στόχαστρο αυτή την ίδια την αστική εξουσία, ανεξάρτητα από τις μεταμορφώσεις της, όσο σκληρές ή ηπιότερες κι αν είναι αυτές. Αυτό είναι και το νόημα του Πολυτεχνείου για την εργατική τάξη και το λαό σήμερα. Πάλη για την εργατική, τη λαϊκή εξουσία.

Θεριεύει η αλληλεγγύη στους απεργούς της χαλυβουργικής

«Δεν το περιμέναμε κι εμείς, τέτοια αλληλεγγύη! Και το πιο σημαντικό είναι ότι έχουμε δεθεί και εμείς μεταξύ μας, αλλά και με πολλούς ακόμα εργαζόμενους, κάτι που μας δίνει δύναμη να προχωρήσουμε».

Με αυτά τα απλά λόγια περιέγραψε χθες ένας απεργός χαλυβουργός την αστείρευτη έκφραση ταξικής αλληλεγγύης και συμπαράστασης στους εργαζόμενους της «Ελληνικής Χαλυβουργίας», που έχει μετατραπεί σε πραγματικό στυλοβάτη και στήριγμα για να συνεχίσουν τον σκληρό αγώνα που δίνουν για 19η μέρα σήμερα. Η πρωτόγνωρη αλληλεγγύη που έχει αρχίσει και εκφράζεται στην πράξη παίρνει διαστάσεις και πλέον αποτελεί αναγκαιότητα και η οργάνωσή της, ώστε να καταστεί όσο πιο αποτελεσματική γίνεται. Αλληλεγγύη, που όχι μόνο συγκινεί τους εργάτες και τους δίνει κουράγιο, αλλά κυρίως αντιλαμβάνονται μέσω αυτής, ότι ο αγώνας τους έχει αποκτήσει αξία και είναι αγώνας όλων των εργατών. Αντιλαμβάνονται ότι πρέπει να οργανώσουν ακόμη καλύτερα τον αγώνα τους, αναπόσπαστο κομμάτι του οποίου είναι η ταξική ενότητα κι αλληλεγγύη. Για το λόγο αυτό άλλωστε ήδη μπήκε και σε λειτουργία η επιτροπή διαχείρισης υλικής βοήθειας, που αποφασίστηκε στην τελευταία Γενική Συνέλευση των εργαζομένων η οποία διαχειρίζεται όλη την βοήθεια που τους δίνεται καθημερινά για να αντιμετωπιστούν οι ανάγκες των απεργών και των οικογενειών τους.
Ετσι και χθες από το πρωί, έξω από την πύλη του εργοστασίου, η ταξική ενότητα των εργαζομένων στον αγώνα που δίνουν, έγινε πράξη. Εργάτες από τη σωματειακή επιτροπή της επιχείρησης τροφίμων «ΚΑΝΑΚΗΣ» βρέθηκαν μαζί με τους απεργούς, τους εξέφρασαν την αλληλεγγύη τους και τους παρέδωσαν οικονομική ενίσχυση.


Οταν οι εργαζόμενοι είναι ενωμένοι...

Η μεγάλη αξία που έχει όταν ο εργάτης στηρίζει τον εργάτη ακόμα και από το υστέρημά του, αναδείχτηκε λίγο αργότερα όταν στο χώρο έφτασε συνταξιούχος οικοδόμος από την Αθήνα ο οποίος μόλις είχε επιστρέψει από την Κρήτη. Αντί να πάει όμως στο σπίτι του, πήγε στην «Ελληνική Χαλυβουργία» με δύο ντενεκέδες λάδι, μπόλικη τσικουδιά, τρόφιμα για να συμπαρασταθεί με όση δύναμη έχει στον αγώνα τους που αφορά πλέον όλη την εργατική τάξη. Και ο συγκεκριμένος είναι ένας από το πλήθος απλών ανθρώπων που περνάνε από την πύλη του εργοστασίου προσφέροντας ο καθένας κάτι από το υστέρημά του και για να πουν «κουράγιο» στους απεργούς και στις οικογένειές τους.

«Αυτή η στήριξη και η αλληλεγγύη είναι πάνω απ' όλα ηθική και ψυχολογική», τονίζει στον «Ρ» ο Κώστας. «Μας δίνει μεγάλη δύναμη να προχωρήσουμε τον αγώνα μας γιατί αυτή η βοήθεια δίνεται πρώτα και κύρια από απλούς ανθρώπους», συμπληρώνει ο Νίκος. «Ακόμα και δυο πακέτα μακαρόνια που θα πάρει ένας από μας και θα πάει στην οικογένειά του, σημαίνει ότι παίρνει μεγάλη παράταση ο αγώνας που δίνουμε». Συνειδητοποιώντας ότι οι θυσίες του αγώνα τους πιάνουν τόπο, σε σχέση με τις «θυσίες λιτότητας» που τους επιβάλλει καθημερινά η αντιλαϊκή πολιτική, ο Γιώργος είπε χαρακτηριστικά: «Ετσι κι αλλιώς στις οικογένειές μας βιώναμε την καθημερινή πίεση να πληρώσεις την τράπεζα, το νοίκι, το φροντιστήριο, χωρίς να υπάρχουν ..."αποθεματικά"». Για να συμπληρώσει ο Νίκος: «Είναι ωραίο που είμαστε οι εργάτες ενωμένοι».
«Οσο μεγαλώνει η προσφορά από τους απλούς εργαζόμενους, τα σωματεία, τα σχολεία, τους σπουδαστές, είναι αναγκαίο να υπάρξει κι από μας καλύτερη οργάνωση για να μας βοηθήσει να συνεχίσουμε τον αγώνα μας», σημειώνει ο Γιώργος και προσθέτει: «Και να ξέρει η εργοδοσία, ότι είμαστε αποφασισμένοι να τον πάμε αυτόν τον αγώνα ακόμα και μέχρι τα Χριστούγεννα. Γιατί εμείς με 500 ευρώ δεν ξαναμπαίνουμε μέσα!».


Οσο περνούν οι ώρες της ημέρας, η εργατική συμπαράσταση όλο και θεριεύει. Αντιπροσωπεία των εδώ και δυο μήνες απλήρωτων εργαζόμενων στον «ΚΑΤΣΕΛΗ» παραδίδει στους απεργούς 140 ευρώ σε κέρματα. Το σωματείο εργαζομένων στην PEPSI τους ειδοποιεί, ότι θα στείλει χυμούς, αναψυκτικά, νερά. Το σωματείο εργαζομένων στα ναυπηγεία Σκαραμαγκά «ΤΡΙΑΙΝΑ» τους παραδίδει 300 ευρώ. Στο μεταξύ χθες η Επιτροπή Διαχείρισης Υλικής Βοήθειας των απεργών μοίρασε τα τρόφιμα που έχουν συγκεντρωθεί από την έμπρακτη αλληλεγγύη σε 150 οικογένειες χαλυβουργών.

«Το Πολυτεχνείο δεν ήτανε γιορτή, ήταν εξέγερση και πάλη λαϊκή»

Τριάντα οχτώ χρόνια μετά την εξέγερση του Πολυτεχνείου, ο λαός διαδηλώνει και κάνει σαφές ότι τα αιτήματα για «Ψωμί - Παιδεία - Ελευθερία», όχι μόνο δε θα μείνουν αδικαίωτα, αλλά θα αντεπιτεθεί στη σημερινή βαρβαρότητα που δεν εξανθρωπίζεται, θα διεκδικεί το μέλλον και τη ζωή που αξίζει σε αυτούς που παράγουν τον πλούτο, σ' εκείνους που δημιουργούν τα πάντα.

Χιλιάδες εργαζόμενοι, φοιτητές, νέοι, άνεργοι διαδήλωσαν χτες στη μεγάλη αντιιμπεριαλιστική πορεία από το κέντρο της Αθήνας μέχρι την αμερικάνικη πρεσβεία, στέλνοντας ξεκάθαρο και ηχηρό μήνυμα ενάντια στην κυβέρνηση του μαύρου μετώπου των κομμάτων της πλουτοκρατίας.

Στη μεγάλη συγκέντρωση που καλούσαν το ΠΑΜΕ, το Μέτωπο Αγώνα Σπουδαστών, η ΠΑΣΕΒΕ, η ΠΑΣΥ, η ΟΓΕ, ένα σύνθημα κυριαρχεί και δίνει το στίγμα για την προοπτική: «Χωρίς εσένα γρανάζι δε γυρνά, εργάτη μπορείς χωρίς τ' αφεντικά». Από τις προσυγκεντρώσεις στην πλατεία Βάθης, τα Χαυτεία, την πλατεία Καραϊσκάκη και την πλατεία Εθνικής Αντίστασης «ενώνονται» στην Ομόνοια - όπου καλούσε και η ΕΕΔΥΕ - και οργανωμένα ξεκινούν την πορεία προς την αμερικάνικη πρεσβεία.

Στην πορεία είναι οι εργαζόμενοι που λεηλατείται η ζωή τους, αφού επιδιώκουν να τους στερήσουν κάθε δικαίωμα, οδηγώντας ένα μεγάλο μέρος του λαού σε μεγαλύτερη φτώχεια. Εκεί είναι οι άνεργοι που έχασαν τη δουλειά τους, για να μην πληρώσει την κρίση η πλουτοκρατία. Εκεί δίνουν δυναμικό και μαζικό «παρών» οι φοιτητές και οι σπουδαστές, οι μαθητές, που παλεύουν και δεν υποτάσσονται στην αμάθεια της Παιδείας της «αγοράς» και την ανασφάλεια της ανεργίας, των ελαστικών εργασιακών σχέσεων. Μαζί τους και οι γονείς, που αρνούνται να «πτωχεύσουν τα σχολεία και οι λαϊκές οικογένειες».
«Ο δικός μας Νοέμβρης είναι Νοέμβρης σύγκρουσης με τα μονοπώλια και τις κυβερνήσεις τους», γράφει ένα απ' τα δεκάδες πανό, που αποτυπώνουν την άρνηση του λαού να συμβιβαστεί με την καταδίκη που του έχει «εξασφαλίσει» η «κυβέρνηση σωτηρίας». Η οδός Πανεπιστημίου «γεμίζει» σημαίες και συνθήματα: «Αρνούμαι να πληρώσω τη φοροληστεία, ούτε ένα ευρώ για την πλουτοκρατία», «ΠΑΣΟΚ-Καρατζαφέρης - Νέα Δημοκρατία τσακίζουν το λαό για την πλουτοκρατία».

Χαρακτηριστική εικόνα έμπρακτης ταξικής αλληλεγγύης είναι οι φοιτητές και οι φοιτήτριες του Μετώπου Αγώνα Σπουδαστών, που «οργώνουν» την πορεία, τους γύρω δρόμους, κάνοντας οικονομική εξόρμηση για την ενίσχυση του δίκαιου αγώνα των εργατών στην «Ελληνική Χαλυβουργία».

Οταν οι διαδηλωτές φτάνουν στη Βουλή, τα συνθήματα δυναμώνουν: «Αγώνας - ρήξη - ανατροπή, η Ιστορία γράφεται με πάλη ταξική», «Εκείνους που σε κάνουν να υποφέρεις, εργάτη μπορείς τούμπα να τους φέρεις». Τα αιτήματα των εργαζομένων, των φοιτητών, των σπουδαστών, των μαθητών, των γονιών άρρηκτα δεμένα μεταξύ τους και σε πλήρη αντίθεση με τα σχέδια της πλουτοκρατίας, των κομμάτων της, της ΕΕ.

Η πορεία, μέσω της οδού Βασ. Σοφίας, φτάνει στην αμερικάνικη πρεσβεία, σύμβολο του ιμπεριαλισμού μέχρι και σήμερα. Οι φωνές των διαδηλωτών ενώνονται: «Φονιάδες των λαών Αμερικάνοι»,«Το Πολυτεχνείο δεν ήτανε γιορτή, ήταν εξέγερση και πάλη λαϊκή».

Στην κεφαλή της συγκέντρωσης του ΠΑΜΕ βρίσκεται από την αρχή μέχρι το τέλος της πορείας, αντιπροσωπεία της ΚΕ του ΚΚΕ, με επικεφαλής, την ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, Αλέκα Παπαρήγα.

Κόβουν και το επίδομα κηδείας!

Ακόμα και από τους ... πεθαμένους κόβει το ΙΚΑ, καθώς σχετική νομοθετική διάταξη που ψηφίστηκε στο πλαίσιο της πολιτικής δραστικών περιορισμών στις δαπάνες των ασφαλιστικών ταμείων, προβλέπει ότι για να δοθεί στους οικείους του το επίδομα για τα έξοδα κηδείας θα πρέπει ο αποβιώσας ασφαλισμένος να έχει, οπωσδήποτε, 120 ένσημα την προηγούμενη χρονιά!

Αυτόν τον αριθμό των ενσήμων δεν κατάφερε να εξασφαλίσει ασφαλισμένος του ΙΚΑ από τη Λάρισα που πέθανε πρόσφατα, με αποτέλεσμα η οικογένειά του να μην πάρει το επίδομα. Ο Λαρισαίος εργαζόμενος, λόγω βαριάς καρδιολογικής αρρώστιας που αντιμετώπιζε, τα τελευταία δυο χρόνια μπαινόβγαινε στα νοσοκομεία και στις κλινικές κι έτσι, μέσα στο 2010, μπόρεσε να κάνει μόνο 87 μεροκάματα. Καταλαβαίνει κανείς τι σημαίνει αυτό για τους δεκάδες χιλιάδες που πλέον δεν κατορθώνουν να κάνουν παρά μερικές δεκάδες μεροκάματα ολόκληρο το χρόνο.

Ο συγκεκριμένος εργαζόμενος ήταν για πολλά χρόνια ασφαλισμένος, όμως δεν πρόλαβε να βγει στη σύνταξη - είχε ξεκινήσει τις διαδικασίες συνταξιοδότησης, αλλά αυτές είναι, ως γνωστόν, πολύπλοκες και πολύχρονες - καθώς η καρδιά του, τελικά, δεν άντεξε. Η εξήγηση που δόθηκε αρμοδίως στους οικείους του για τη μη παροχή του επιδόματος κηδείας ήταν «έτσι λέει ο νόμος...».