Γιατί είπε ΟΧΙ το ΠΑΜΕ στην ΟΛΜΕ

Μπορεί να πιστεύεις ό,τι θες. Ακόμη κι ότι ΔΑΚΕ-ΠΑΣΚ είναι αγωνιστές ενώ το ΠΑΜΕ απεργοσπάστες! Η ανοησία ήταν και είναι ελεύθερη!

Η ΔΑΚΕ και η ΠΑΣΚ λοιπόν υπέρ απεργίας διαρκείας! Μα θα πείτε, αυτοί δε χτυπούσαν όλες τις κινητοποιήσεις; Ε, τώρα έγιναν συναγωνιστές! Τι μπορεί να θέλουν άραγε; Το καλό του κινήματος;

Ενώ το ΠΑΜΕ θέλει το κακό του κινήματος; Πάει όσο μυαλό μου έχει αφήσει η τηλεόραση...

Όλες οι ασθένειες μπορεί να περάσουν. Το μίσος στο ΚΚΕ όμως αθεράπευτο.

Το ΠΑΜΕ όμως τι λέει; Είναι εναντίον των κινητοποιήσεων; Είναι εναντίον της απεργίας διαρκείας γενικά; Η μήπως για άλλο ανησυχεί κι ενδιαφέρεται;

Το ΠΑΜΕ δεν είναι εναντίον της απεργίας. ΕΙΝΑΙ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΜΙΑΣ ΛΑΘΟΣ ΑΠΕΡΓΙΑΣ που αντί να συσπειρώσει θα αποδυναμώσει κι άλλο.

Πού είναι το λάθος στο να γίνει 48ωρη για να δουν αν έχει επιτυχία και να εκτιμήσουν οι ΓΣ αν μπορεί να συνεχιστεί αυτή με διάρκεια; Αυτό λέει το ΠΑΜΕ.

Πού είναι το λάθος στο να ζητηθεί και να επιδιωχθεί η συμπαράσταση των Συλ.Γονέων (και άλλων συλλόγων και σωματείων) πριν πάμε σε μια έτσι κι αλλιώς τρομερά «ευαίσθητη» απεργία διαρκείας που δύσκολα θα βρει συμπαράσταση; Αυτό λέει το ΠΑΜΕ.

Πού είναι το λάθος στο να κάνει απεργία όχι μόνο η ΟΛΜΕ αλλά και η ΔΟΕ που δεν έχει κάνει καν ΔΣ(!); Δε θίγεται η ΔΟΕ (9.300 αναπληρωτές στην Πρωτοβάθμια είναι υπό απόλυση); Αυτό λέει το ΠΑΜΕ.

Πού είναι το λάθος στο να επιδιωχθεί πανδημοσιοϋπαλληλική συσπείρωση, αφού όλοι οι Δημ.Υπάλληλοι θίγονται από το πολυνομοσχέδιο που ψηφίστηκε και πρόκειται να εφαρμοστεί; Αυτό λέει το ΠΑΜΕ.

Τι αποτέλεσμα μπορεί να έχουν προτάσεις του τύπου «24ωρη απεργία με μορφή 3ωρης στάσης» για να μη χαθεί το μεροκάματο, που έμπαιναν χθες στο ΔΣ της ΟΛΜΕ από τους υποστηρικτές της απεργίας διαρκείας; Μήπως να πάρουν τους καθηγητές με τις πέτρες; Νοιάζεται κανείς γι' αυτό;

Πώς γίνεται αυτοί που δεν έκαναν καμία απεργία να θέλουν τώρα απεργία διαρκείας; Μήπως επιδιώκουν να σπάσει το κίνημα τα μούτρα του; Ενδιαφέρονται οι Συσπειρώσεις και οι Παρεμβάσεις γι' αυτό; Ή μήπως ικανοποιούνται που βρίσκουν ευκαιρία (προσωρινά) να επιτεθούν στο ΠΑΜΕ;

Αλλά και τα δικά τους μέλη και υποψήφιοι, έκαναν τις απεργίες που προκηρύχθηκαν; Την επόμενη εβδομάδα ας φέρουν τα εκκαθαριστικά στις Γεν.Συνελεύσεις να δούμε πόσες απεργίες έκαναν.

Βούιξε το twiter που είπε ο Πορτοσάλτε «μπράβο» στο ΚΚΕ.

Σιγά τα σπουδαία!

H δουλειά του Πορτοσάλτε είναι να κτυπάει τον κύριο εχθρό των αφεντικών του. Πού είναι το περίεργο στο προβοκατόρικο μπράβο που παπαγαλίζουν λοιπόν;

Για να σταματήσει η διαστρέβλωση και το ψέμα ας ρίξουν οι ενδιαφερόμενοι μια ματιά στο τι λέει η ανακοίνωση του ΠΑΜΕ Εκπαιδευτικών στις 2/5:

«Οι δυνάμεις του ΠΑΜΕ ξεκαθαρίζουμε ότι δεν είμαστε αντίθετοι σε καμιά μορφή πάλης και ως εκ τούτου δεν είμαστε αντίθετοι ούτε με την απεργία στις εξετάσεις, αρκεί η εκάστοτε μορφή πάλης να συνδέεται με προϋποθέσεις για την επιτυχία του αγώνα. Και τέτοιες προϋποθέσεις επιτυχίας κατά τη γνώμη μας είναι:

Η οργάνωση, ο σχεδιασμός του αγώνα με αιτήματα και στόχους πάλης που να εξασφαλίζουν την ενότητα του κλάδου, τη μαζική συμμετοχή στην απεργία, αν είναι δυνατόν από τη συντριπτική πλειοψηφία των εκπαιδευτικών.

Αιτήματα, πλαίσιο και προσανατολισμό πάλης που θα συμβάλλει στη συμμαχία, στον κοινό αγώνα με εργαζόμενους γονείς, μαθητές, με τους άλλους κλάδους των εργαζομένων σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα...κλπ.κλπ».

Όσοι έχουν μίσος για το ΚΚΕ και το ΠΑΜΕ ας το βγάλουν. Αυτή η ελευθερία παρέχεται χωρίς όριο. Οι άλλες ελευθερίες θέλουν πάλεμα όμως. Κι εκεί κάποιοι δεν την παλεύουν με τίποτα.

Από κει και πέρα αυτοί που πραγματικά ενδιαφέρονται για το κίνημα και τη συνέχειά του, ας κλείσουν τα αυτιά στις φωνές και τα ύποπτα ουρλιαχτά των αγωνιστών που μας προέκυψαν ξαφνικά από το πουθενά, από τα κυβερνητικά γραφεία ή τον καναπέ κι ας τραβήξουν το δρόμο τους μακριά από την τόση ελαφρότητα για τόσο βαριά και δύσκολα ζητήματα.

Μέχρι τη νίκη.

Μέρος και εργαλείο του αστικού πολιτικού συστήματος είναι και οι νοσταλγοί της χούντας

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΗΣ ΚΕΝΤΡΙΚΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ
ΓΙΑ ΤΟ ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΟ ΠΡΑΞΙΚΟΠΗΜΑ ΤΗΣ 21ης ΑΠΡΙΛΙΟΥ 1967
    Θυμόμαστε, διδασκόμαστε, αγωνιζόμαστε για τη λαϊκή συμμαχία, το λαό στην εξουσία, το σοσιαλισμό. Βγαίνουν χρήσιμα συμπεράσματα από την τότε περίοδο για τους εργαζόμενους και τη νεολαία.
    Η στρατιωτική δικτατορία της 21ης Απριλίου 1967, που είχε τη στήριξη των ΗΠΑ και της αστικής τάξης στην Ελλάδα, μπόρεσε να επιβληθεί γιατί δεν βρήκε απέναντί της έναν λαό οργανωμένο, αποφασισμένο να υπερασπιστεί τα δικαιώματά του, αξιοποιώντας και τις οξυμένες αντιθέσεις του αστικού πολιτικού συστήματος. Αντίθετα, η πραγματική δύναμη του λαού ήταν υπονομευμένη από αυταπάτες, από την αναμονή των εκλογών που δήθεν θα έδιναν λύση σε χρονίζοντα λαϊκά προβλήματα, καθώς και από το κλίμα υποταγής και μοιρολατρίας.
    Παρά το αρχικό «μούδιασμα» του λαού, το κίνημα ενάντια στη δικτατορία αναπτύχθηκε με την τεράστια συμβολή των κομμουνιστών και άλλων αγωνιστών, με τη δράση των παράνομων οργανώσεων του ΚΚΕ και της ΚΝΕ, τη διάδοση του παράνομου Ριζοσπάστη, του Οδηγητή και άλλων αντιδικτατορικών εντύπων. Ελπίδα, ώθηση στην αντιδικτατορική πάλη έδωσε η αταλάντευτη στάση των κομμουνιστών στις φυλακές, στις εξορίες, και η άρνηση της υπογραφής δήλωσης μετανοίας. Η διεθνής αλληλεγγύη των σοσιαλιστικών χωρών, του παγκόσμιου εργατικού κινήματος αποτέλεσε σημαντική βοήθεια στο λαό.
    Το βασικό επιχείρημα που χρησιμοποίησε η χούντα για να αιτιολογήσει τη δικτατορία, ήταν ο «κομμουνιστικός κίνδυνος». Ο ισχυρισμός της επιβεβαίωσε ακόμα μια φορά ότι ο αντικομμουνισμός είναι πάντα ο προπομπός για την περιστολή και κατάργηση ακόμα και αστικών ελευθεριών και δικαιωμάτων, για την επιβολή γενικότερων αντιλαϊκών μέτρων, που θίγουν άμεσα και βίαια τα πιο ζωτικά συμφέροντα όλων των εργαζομένων και όχι μόνο των κομμουνιστών.
Η διεθνής ιστορική πείρα αποδεικνύει ότι οι στρατιωτικές δικτατορίες αποτελούν πάντα λύσεις για την πλουτοκρατία, όταν δεν μπορεί με κοινοβουλευτικά μέσα να προωθήσει τα αντιλαϊκά της σχέδια. Ο λαός δεν πρέπει να ξεχνά ότι η δικτατορία του κεφαλαίου, όποια μορφή κι αν πάρει, της στρατιωτικής δικτατορίας τότε και του κοινοβουλευτικού μανδύα σήμερα, το πολιτικό σύστημα είναι πάντα ταξικό, προσαρμοσμένο στην ένταση της εκμετάλλευσης της εργατικής τάξης και της καταπίεσης των άλλων λαϊκών στρωμάτων.
Προϊόν της δικτατορίας των μονοπωλίων είναι η αντιλαϊκή επέλαση και η κρατική καταστολή που βιώνει σήμερα ο λαός από την πολιτική κυβέρνησης – Ευρωπαϊκής Ένωσης. Σήμερα, όλα τα στοιχεία δείχνουν ότι σε συνθήκες καπιταλιστικής κρίσης και ενδοϊμπεριαλιστικών ανταγωνισμών η ΕΕ και οι κυβερνήσεις διαχείρισης του συστήματος σε όλες τις χώρες της Ευρώπης και στην Ελλάδα προωθούν μέτρα έντασης της κρατικής καταστολής και περιορισμού δικαιωμάτων και κατακτήσεων των λαών.
Μέρος και εργαλείο του αστικού πολιτικού συστήματος είναι και οι νοσταλγοί της στρατιωτικής δικτατορίας, το εθνικοσοσιαλιστικό φασιστικό μόρφωμα της Χρυσής Αυγής που πρέπει να απομονωθεί από το λαό, ως η πιο άγρια φωνή του κεφαλαίου και  του συστήματος. Ο λαός να απορρίψει την αντιδραστική θεωρία «των δυο άκρων» την οποία προωθεί η ΕΕ και η ΝΔ, επιδιώκοντας να ταυτίσουν τον φασισμό με τον κομμουνισμό και να δικαιολογήσουν αντιλαϊκά μέτρα και νόμους. Σήμερα χρειάζεται να δυναμώσει η αντιμονοπωλιακή αντικαπιταλιστική συσπείρωση και η λαϊκή κοινωνική συμμαχία, να οργανωθεί παντού στους τόπους δουλειάς, στους κλάδους, στις γειτονιές.
Το ΚΚΕ καλεί την εργατική τάξη, τους αυτοαπασχολούμενους και τους φτωχούς αγρότες, τους νέους και τις γυναίκες από τα εργατικά λαϊκά στρώματα, να αξιοποιήσουν την πολιτική και ταξική εμπειρία τους και να οργανώσουν τη δική τους αντεπίθεση. Για την αποτροπή της μεγαλύτερης χρεοκοπίας του λαού, για φιλολαϊκή διέξοδο από την κρίση με αποδέσμευση από Ευρωπαϊκή Ένωση και ΝΑΤΟ, με ανατροπή της εξουσίας των μονοπωλίων.

ΑΘΗΝΑ 19/4/2013
Η ΚΕ ΤΟΥ ΚΚΕ

Όλα τα σφυριά να χτυπάνε στον ίδιο στόχο

Απαιτείται να απαλλαγούμε από κάθε πνεύμα πρακτικισμού, χαλαρότητας, προχειρότητας, ώστε όλα τα σφυριά να χτυπάνε στον ίδιο στόχο: Να συσπειρώνονται οι αντιμονοπωλιακές αντικαπιταλιστικές δυνάμεις στη βάση της κοινής δράσης και με τα δικά τους καθήκοντα κατά κλάδο και χώρο.

Κάθε όργανο, από την ΚΕ ως την ΚΟΒ, κάθε στέλεχος και μέλος, πρέπει να αισθανόμαστε ως επιτελείο μάχης και μαζί αναπόσπαστο τμήμα του εργατικού - λαϊκού κινήματος. Να κατακτήσουμε την ικανότητα και της εξειδίκευσης-προσαρμογής και της ενοποίησης των από τα κάτω εστιών και ρευμάτων πάλης. Να διαμορφώνεται ένα ενιαίο ισχυρό πανελλαδικό ρεύμα που πατάει γερά στα πόδια του: Σε κάθε πόλη, με κέντρο τους μονοπωλιακούς ομίλους, τα εργοστάσια, τα εμπορικά κέντρα, τα νοσοκομεία, τα Κέντρα Υγείας, τις μονάδες ηλεκτρικής ενέργειας, τις τηλεπικοινωνίες, τα μέσα μαζικής μεταφοράς, όλους τους παραδοσιακούς και σύγχρονους κλάδους, τους βιοπαλαιστές της πόλης, τους φτωχούς αγρότες, τα χωριά και, βεβαίως, τους χώρους μόρφωσης, τους χώρους συγκέντρωσης της νεολαίας που υποφέρει.

Το ζήτημα της οργάνωσης των ανέργων, εργατοϋπαλλήλων και αυτοαπασχολουμένων, ελευθεροεπαγγελματιών και των μεταναστών – πολιτικών προσφύγων είναι κρίσιμο ζήτημα για την ανασύνταξη του εργατικού κινήματος και της Κοινωνικής Συμμαχίας. Καμία καθυστέρηση δε συγχωρείται.

Δεν πρέπει να επιτρέψουμε στο όνομα της φιλανθρωπίας να μετατρέπονται σε παθητικά άτομα άνεργοι και εξαθλιωμένοι που ζουν από τα κοινωνικά παντοπωλεία, από διανομές τροφίμων, φαρμάκων, διανομές που κάνουν μάλιστα οι κύριοι υπεύθυνοι της τραγωδίας, οι μονοπωλιακοί όμιλοι. Καθόλου δεν υποτιμάμε ότι ο πεινασμένος πρέπει να φάει, όμως η αλληλεγγύη, που εμείς υποστηρίζουμε, πρέπει να ωθεί αυτόν που υποφέρει να νιώσει στήριξη, να μπει στον αγώνα, για να ζει με τη δική του δουλειά, το δικό του εισόδημα, να μην εξαρτάται από τη λεγόμενη φιλευσπλαχνία που ήδη έχει πάρει το χαρακτήρα της χειραγώγησης και ενσωμάτωσης αντί πινακίου φακής.

Έχουμε συγκεντρώσει πολύτιμη πείρα στο ζήτημα της απόσπασης της τακτικής από τη στρατηγική, με σοβαρές έως και δραματικές επιπτώσεις στο παγκόσμιο κομμουνιστικό και εργατικό κίνημα. Αυτό συνάγεται: Από την εμπειρία σειράς χωρών της σοσιαλιστικής οικοδόμησης στην Ευρώπη. Από το γεγονός, ότι, ενώ ο παγκόσμιος πόλεμος διαμόρφωσε συνθήκες μεγάλης όξυνσης των ταξικών αντιθέσεων στο εσωτερικό πολλών χωρών, όμως η αντιφασιστική πάλη οδήγησε στην ανατροπή της αστικής εξουσίας μόνο σε χώρες της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης, με την καθοριστική υποστήριξη των λαϊκών κινημάτων από τον Κόκκινο Στρατό. Στα καπιταλιστικά κράτη, που ασκούσαν ηγετικό ρόλο παγκόσμια, έγκαιρα η αστική τάξη πέτυχε, με τη βοήθεια και του ρεφορμισμού, οπορτουνισμού, να καταφέρει μακροχρόνιο ως τις μέρες μας χτύπημα. Ας σκεφτούμε με την ευκαιρία πώς θα ήταν η κατάσταση αν υπήρχε ισχυρό ταξικά προσανατολισμένο εργατικό κίνημα στις ΗΠΑ, στη Γερμανία, στην Αγγλία, στη Γαλλία, γενικότερα στη Βόρεια και Δυτική Ευρώπη. Δεν μπορούμε να προσπεράσουμε το γεγονός ότι στις χώρες αυτές τα Κομμουνιστικά Κόμματα, που είχαν κατακτήσει ισχυρές θέσεις στο κίνημα, με αντανάκλαση στα κοινοβούλια, ενσωματώθηκαν και μεταλλάχτηκαν, στο φόντο πάντα της επικρατούσας στρατηγικής αντίληψης ότι υπάρχει δυνατότητα μεταβατικού αντιμονοπωλιακού - δημοκρατικού, πολιτικού προγράμματος στο έδαφος της καπιταλιστικής κυριαρχίας, το οποίο χωρίς να είναι σοσιαλιστικό, μπορεί να υπερασπίσει τις εργατικές και λαϊκές ανάγκες και ν' ανοίξει το δρόμο για το σοσιαλισμό.

Από την εισήγηση της ΚΕ του ΚΚΕ στο 19ο Συνέδριο

Καμία ανοχή στο φασισμό και το ρατσισμό

«Ο ρατσισμός, η ξενοφοβία, ο εθνικισμός και ο φασισμός είναι εχθροί της εργατικής τάξης και των λαϊκών στρωμάτων. Ο Ελληνας άνεργος, ο νέος μαθητής και σπουδαστής, ο ανασφάλιστος εργάτης, ο κακοπληρωμένος υπάλληλος, ο καταχρεωμένος ΕΒΕ δεν έχουν εχθρό το μετανάστη βιοπαλαιστή, τον εργάτη με διαφορετικό χρώμα, γλώσσα, θρησκεία. Δεν τους κλέβει αυτός το ψωμί από το τραπέζι. Είναι το μεγάλο κεφάλαιο που το κάνει, μαζί με τα κόμματα και τους πολιτικούς που το στηρίζουν. Για την τραγική κατάσταση στους παιδικούς σταθμούς, στα νηπιαγωγεία, στα σχολεία δεν φταίνε τα παιδιά των μεταναστών που κάθονται στο ίδιο θρανίο με τα παιδιά των Ελλήνων εργατών. Είναι ο καπιταλισμός και τα μονοπώλια που αφήνουν τα νήπια εκτός νηπιακής αγωγής, που καταδικάζουν στην αμορφωσιά τα παιδιά των εργατών και των φτωχών λαϊκών στρωμάτων, που αντιμετωπίζουν τη μόρφωση σαν εμπόρευμα.

Ο ρατσισμός και ο φασισμός δεν δημιουργούνται ούτε αναπαράγονται στο κενό, όπως υποστηρίζουν διάφορα αταξικά αντιρατσιστικά - αντιφασιστικά σχήματα και κινήματα, που αποτελούνται από δυνάμεις της σοσιαλδημοκρατίας μέχρι το ΣΥΡΙΖΑ και την ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Γεννιούνται, τρέφονται και αναπαράγονται μέσα στο καπιταλιστικό σύστημα. Ο φασισμός και ο ρατσισμός θα πεθάνουν οριστικά μαζί με το σύστημα που τους γεννά.

Η Χρυσή Αυγή και οι άλλες εθνικιστικές - ρατσιστικές οργανώσεις, τα διάφορα φασιστοειδή που επιδίδονται σε ρατσιστικές, εγκληματικές επιθέσεις, ακόμη και δολοφονίες μεταναστών, που διοργανώνουν δήθεν αγαθοεργίες "μόνο για Ελληνες", μισούν όλους τους εργάτες και τους νέους από τα λαϊκά στρώματα. Είναι οι κολαούζοι και οι μπράβοι των αφεντικών, των εφοπλιστών, των μεγαλοεπιχειρηματιών, δηλαδή του συστήματος. Θα πάρουν την ταξική απάντηση που τους ταιριάζει από το εργατικό και λαϊκό κίνημα, από μια πλατιά Λαϊκή Συμμαχία, στην οποία δε χωράει καμία φυλετική διάκριση, με στόχο την κατάργηση του καπιταλισμού και των μονοπωλίων.

Η ΝΔ και τα κόμματα της συγκυβέρνησης, όλοι αυτοί που χύνουν κροκοδείλια δάκρυα για το ρατσισμό και στήνουν σικέ γραφεία καταγγελιών, έχουν συμβάλει και με το παραπάνω στη δημιουργία και άνοδό του. Με τη στοχοποίηση των μεταναστών για όλα τα δεινά, με την άρνηση αναγνώρισης δικαιωμάτων στους μετανάστες και τα παιδιά τους, με τα πογκρόμ και τον "Ξένιο Δία", με την ανοχή και τη συγκάλυψη της ρατσιστικής βίας, με τη θεωρία των "δύο άκρων", με τον αντικομμουνισμό και τη γελοία προσπάθεια εξομοίωσης του φασισμού με τον κομμουνισμό, δηλητηριάζουν εργατικές και νεανικές συνειδήσεις, υποθάλπουν το ρατσισμό και το φασισμό.

Καμία ανοχή στο φασισμό και το ρατσισμό. Αποκάλυψη και απομόνωσή τους παντού. Λαϊκή αλληλεγγύη στα θύματα ρατσιστικής βίας».

Την ιστορία τη γράφουν οι λαοί

Ανοιχτή επιστολή των εκπαιδευτικών του ΠΑΜΕ προς τους μαθητές με αφορμή την επέτειο της 25ης Μαρτίου


Αγαπητέ μαθητή, μαθήτρια

Ισως έχεις βαρεθεί να ακούς συνέχεια για επετείους και γιορτές, ειδικά σήμερα που η πολιτική της συγκυβέρνησης ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ, της Ευρωπαϊκής Ενωσης, του συστήματος των εφοπλιστών, των επιχειρηματιών κάνουν επίθεση στη ζωή σου και στην οικογένειά σου. Κράτα όμως το εξής: Ο,τι επίθεση και να σου κάνουν, δε θα σταματήσουν ποτέ να στοχεύουν στο μυαλό σου. Γι' αυτό σου λένε ψέματα και μισές αλήθειες και για την 25η Μαρτίου, όπως κάνουν και για την 28η Οκτώβρη αλλά και για το Πολυτεχνείο.

Είναι ώρα να πούμε τα πράγματα με το όνομά τους!

Δε σου κάνει εντύπωση το γεγονός ότι γιορτάζουμε την έναρξη της επανάστασης του 1821 στις 25η Μαρτίου ενώ ήδη στις 23 Μάρτη του 1821 η Καλαμάτα και άλλα μέρη της Πελοποννήσου είχαν απελευθερωθεί από τους Τούρκους;

Η απάντηση είναι ότι με διάταγμα του 1838, δηλαδή 13 χρόνια αργότερα, ορίσθηκε εθνική γιορτή η μέρα του Ευαγγελισμού για να ντύσουν την επανάσταση με θρησκευτικό μανδύα.

Ομως η επίσημη Εκκλησία δεν ήταν υπέρ της Επανάστασης. Οταν ο Παπαφλέσας συναντήθηκε με τον Παλαιών Πατρών Γερμανό για να του πει ότι όλα ήταν έτοιμα για την επανάσταση, ο τελευταίος άρχισε να τον βρίζει ότι είναι απατεώνας. Ο Παλαιών Πατρών Γερμανός μάλιστα είχε πει: «Ας αφήσουμε τα παιδιά του Μωάμεθ να αποτελειώσουν τα παιδιά του Ροβεσπιέρου»!

Ενας από τους κοτζαμπάσηδες, δηλαδή τους Ελληνες άρχοντες της εποχής, είπε «κάλλιο οι Τούρκοι κι ο ραγιάς υπόδουλος, παρά λεύτερο έθνος με το λαό να' χει δικαιώματα»!

Είναι ψέμα ότι ο Παλαιών Πατρών Γερμανός ύψωσε πρώτος τη σημαία της επανάστασης του 1821. Τη σημαία στην Πάτρα την ύψωσε ο λαϊκός ηγέτης Παναγιώτης Καρατζάς, τον οποίο δολοφόνησαν οι πρόκριτοι της Πάτρας.
Τι σημαίνει αυτό;

Η επανάσταση του 1821 ήταν σύγκρουση με τον Οθωμανικό Δεσποτισμό και συνδέονταν με την απελευθέρωση. Ολοι οι Ελληνες δεν ήταν υπέρ της επανάστασης. Μάλιστα, υπήρχαν Ελληνες που ήταν μέρος του Οθωμανικού Συστήματος εξουσίας.

Στην επανάσταση του 1821 δεν πήραν μέρος μόνο ορθόδοξοι Χριστιανοί και Ελληνες το γένος. Πήραν μέρος, κατ' αρχήν, οι λεγόμενοι Φιλέλληνες, από το χώρο της Δυτικής Ευρώπης.

Εκτός από τους Φιλέλληνες, ωστόσο, πήραν μέρος στις Παραδουνάβιες Ηγεμονίες και Βλάχοι, Μολδαβοί, Βούλγαροι, Αλβανοί, Σέρβοι, Τσιγγάνοι, Ούγγροι, Πολωνοί και άλλοι.
Ξέρεις άραγε ότι στα πλοία του Μιαούλη, το πλήρωμα δεν ήξερε καθόλου την ελληνική γλώσσα και ότι μιλούσε Αρβανίτικα;
Ξέρεις ότι οι επαναστάτες του 1821 δεν χωρίζανε το λαό σε Ελληνα και ξένο; Ο Ρήγας Φεραίος καλούσε Χριστιανούς και Τούρκους σε κοινό αγώνα για το γκρέμισμα της οθωμανικής κυριαρχίας και στη δημιουργία μιας Βαλκανικής Ομοσπονδίας.

Η επανάσταση του 1821 δεν ήταν θρησκευτικός πόλεμος, ξεσηκωμός των Χριστιανών κατά των Μωαμεθανών.

Ηρθαν στιγμές που Ελληνες και Τούρκοι πολέμησαν μαζί, εναντίον των Βενετών, των Ισπανών και του Πάπα (και αντίστροφα), προτιμώντας οι Ελληνες ραγιάδες την τουρκική από τη δυτικοευρωπαϊκή φεουδαρχία, αφού η τελευταία υπήρξε κατά πολύ σκληρότερη της τουρκικής.

Αλλά και οι Φιλέλληνες της Δυτικής Ευρώπης που συμμετείχαν στην επανάσταση του 1821, είχαν ταξικά κίνητρα: Να κυριαρχήσουν τα ιδανικά και οι σκοποί της μεγάλης (αστικής) Γαλλικής Επανάστασης, ανεξάρτητα από το ότι υπήρχε και ο θαυμασμός τους για την αρχαία παιδεία. Και όπως γνωρίζουμε, η εκκλησία στη Γαλλία δεν πέρασε και πολύ καλές ημέρες κατά τη Γαλλική Επανάσταση...

Ολα αυτά λοιπόν δε θα στα πουν τα σχολικά βιβλία γιατί δε θέλουν να ξέρεις τι είναι η επανάσταση για να βγάλεις τα σωστά συμπεράσματα για το σήμερα και τη ζωή σου.

Σου λέμε λοιπόν:

Στην επανάσταση του 1821 δεν ήταν όλοι οι Ελληνες μαζί γιατί είχε κοινωνικό χαρακτήρα.
Κάθε κοινωνική επανάσταση δίνει απάντηση στο ερώτημα: ποια τάξη θα είναι στην εξουσία.
Η επανάσταση είναι το όχημα για να προχωρήσει η κοινωνία μπροστά.

Σκέψου λοιπόν ότι σε όλη την Ευρώπη εκείνη την περίοδο ξεσπούσαν αστικές επαναστάσεις, δηλαδή επαναστάσεις που έβαζαν στόχο να φύγουν οι φεουδάρχες (κάτοχοι γης) από την εξουσία και να πάρουν την πολιτική εξουσία οι αστοί (κάτοχοι κεφαλαίου που εκμεταλλεύονται την ελεύθερη εργατική δύναμη).
Βγάλε τα συμπεράσματα σου για το σήμερα!

Σήμερα πρωτοπόρα κοινωνική δύναμη, δηλαδή αυτοί που μπορούν και θέλουν να φέρουν τα πάνω κάτω, είναι η εργατική τάξη. Η αστική τάξη είναι πια αντιδραστική. Το ξέρεις, το ζεις! Γι' αυτό κάνει τέτοια επίθεση στη ζωή σου, γι' αυτό στέλνει τα ΜΑΤ όταν αγωνίζεσαι, σε θέλει σύγχρονο σκλάβο με μισθό ψίχουλα, με ζωή χωρίς δικαιώματα, σε βομβαρδίζει με ναρκωτικά.

Η επανάσταση του '21, όπως κάθε επανάσταση, ασκεί βία και δε σέβεται κανέναν θεσμό, καμιά νομιμότητα που εκμεταλλεύεται τους λαούς.
Στη σημαία της δε γράφει τίποτα για το νόμιμο αλλά για το δίκαιο
Και σήμερα επίκαιρο σύνθημα είναι: «νόμος είναι το δίκιο του εργάτη και όχι τα κέρδη του κεφαλαιοκράτη»!
Οι επαναστάτες του 21 λέγανε «φωτιά και τσεκούρι στους προσκυνημένους», δε διαπραγματεύονταν με τους εχθρούς τους. Σήμερα, προσκυνημένοι είναι αυτοί που στηρίζουν την ΕΕ, το ΔΝΤ, την κοινωνία του κέρδους και της αγοράς.
Ο στρατός της αντίδρασης (Ιερή συμμαχία τότε, Ευρωπαϊκή Ενωση, ΝΑΤΟ σήμερα) δεν είναι ανίκητος.
Οι κοινωνίες χωρίζονται σε εκμεταλλευτές και εκμεταλλευόμενους. Στο λαό και τους από πάνω. Η αντίθεσή τους δε λύνεται με διάλογο αλλά με πάλη.

Ο λαός που πιστεύει στη δύναμή του νικά - ο λαός που παραδίνεται χάνει!Κράτα το καλά: είτε στον αγώνα είτε στην υποταγή, ποτέ όλοι οι Ελληνες δεν ήταν μαζί!

Το 1821 κάποιοι έβλεπαν στον Οθωμανό κατακτητή, το φίλο, το στήριγμα της δικής τους εξουσίας. Το 1940 κάποιοι έλεγαν, οι «Γερμανοί είναι φίλοι μας» και συνεργάστηκαν με τους φασίστες. Είναι οι πολιτικοί πατεράδες των σύγχρονων ναζιστών της Χρυσής Αυγής.

Το 1821 κάποιοι καλούσαν το λαό σε ομοψυχία για να αντέχει στον τουρκικό ζυγό. Το 1940 κάποιοι έλεγαν ότι είναι τρέλα η αντίσταση. Σήμερα κάποιοι σε καλούν σε εθνική ομοψυχία για να βγούμε από την κρίση και εννοούν να θυσιάσεις τη ζωή και τα όνειρά σου για να σωθούν τα κέρδη της πλουτοκρατίας, του συστήματός τους! Κάποιοι άλλοι, μιλάνε για «κατοχή» από ξένα κράτη, για να κρύψουν τους Ελληνες επιχειρηματίες που πλουτίζουν από τον ιδρώτα των γονιών σου.

Την ιστορία τη γράφουν οι λαοί! Σήμερα είναι η δική σου σειράΗ πάλη για τις ανάγκες σου θα είναι σκληρή αλλά δίκαιη. Ετσι ήταν πάντα!

Οργάνωσε τον αγώνα σου για τα δικαιώματά σου, διάβασε και μάθε την αληθινή ιστορία του λαού και του τόπου σου.

Αντάρτης-κλέφτης-παλικάρι, πάντα είναι ο ίδιος ο λαός!

Γιατί λένε «έξω τα κόμματα»

«Ολοι μαζί μπορούμε, κανείς μόνος του. Η ενότητα όλων των εργαζομένων, έξω από κόμματα και χρώματα, η συστράτευση και ο κοινός αγώνας, ισχυροποιεί τη δύναμή μας στη διεκδίκηση των κοινών μας αιτημάτων, ώστε να επιβάλλουμε λύσεις φιλεργατικές και αναπτυξιακές προς όφελος του Λαού και της χώρας» σημειώνει η ΓΣΕΕ στη διακήρυξή της για την πανεργατική απεργία στις 20 Φλεβάρη.

Ομως τα προβλήματα των εργαζομένων έχουν και «χρώμα» και συγκεκριμένα «κόμματα» και πολιτικές δυνάμεις που τα γεννούν και μάλιστα τα αυξάνουν διαρκώς. Οπως «χρώμα» έχουν και οι επιχειρηματίες, των οποίων τα συμφέροντα τα στηρίζουν, όχι γενικά τα κόμματα, αλλά εκείνα τα κόμματα που υπηρετούν την ανταγωνιστικότητα. Τη διάλυση των Συμβάσεων, την κατάργηση της σταθερής εργασίας, την απελευθέρωση των απολύσεων, όλα τα αντεργατικά μέτρα τα αποφάσισαν, νομιμοποίησαν και εφάρμοσαν όχι «τα κόμματα» γενικά, αλλά εκείνα συγκεκριμένα τα κόμματα που ταυτίζουν την ανάπτυξη με το τσάκισμα των εργαζομένων. Οπως επίσης είναι συγκεκριμένα τα κόμματα που απαιτούν τη διαρκή «προσαρμογή» (δηλαδή το πετσόκομμα) των δικαιωμάτων των εργαζομένων ανάλογα με το πόσο αυγαταίνουν τα κέρδη των μονοπωλίων. Τα αστικά κόμματα, τα κόμματα του ευρωμονόδρομου. Αρα και η ταξική πάλη της εργατικής τάξης που την έχουν απεμπολήσει, έχει και χρώμα και ταυτότητα, κόντρα στο κεφάλαιο.

Οι δυνάμεις της πλειοψηφίας φωνάζουν «έξω από τα κόμματα» γιατί τους είναι βολικό να εμφανίζουν την αντιλαϊκή επίθεση ... «ορφανή» και «ουρανοκατέβατη». Να σβήνουν τα ίχνη των δικών τους κομμάτων, όπως και τις ευθύνες που αυτές έχουν ως φορείς τους μέσα στο συνδικαλιστικό κίνημα, βάζοντας πλάτες για να περνά η αντεργατική πολιτική. Προκειμένου να χειραγωγούν και να εγκλωβίζουν τους εργάτες σε γενικές και άσφαιρες αντιδράσεις που θα αφήνουν στο απυρόβλητο τον ταξικό τους αντίπαλο και το πολιτικό του προσωπικό, υποτάσσοντάς τους στην πολιτική του κεφαλαίου.
Η ταξική πάλη έχει και «χρώμα» και ταυτότητα

Ο «νόμος και τάξη» των καπιταλιστών

Η ανάπτυξη που ονειρεύονται είναι βαμμένη με αίμα από το σφαγιασμό των δικαιωμάτων, την εξαθλίωση του λαού.
Το σχέδιο για κατάργηση των Συλλογικών Συμβάσεων, επιδομάτων, δώρων, αδειών, οι μειώσεις μισθών και συντάξεων, οι απολύσεις, τα προγράμματα τζάμπα εργασίας για τους νέους και τους ανέργους είναι κομμένα και ραμμένα στους σχεδιασμούς της μεγαλοεργοδοσίας και των μεγάλων επιχειρηματικών ομίλων για την αύξηση της κερδοφορίας τους.
Μας θέλουν στη δουλειά με μεροκάματα πείνας, από ήλιο σε ήλιο, χωρίς κανένα δικαίωμα, σύγχρονους ζητιάνους, να ψάχνουμε στα προγράμματα του ΟΑΕΔ για δίμηνες - τρίμηνες ανάσες. Αυτήν την ανάπτυξη θέλουν, με τους εργαζόμενους εξαθλιωμένους και αλυσοδεμένους, με παράλληλη ανεργία στα ύψη, για να απειλούν και να εκβιάζουν με απόλυση όσους ξεζουμίζουν.

Αυτός είναι ο "νόμος και τάξη" της κυβέρνησης και των καπιταλιστών. Από τη μία σημαίνει δουλειά χωρίς δικαιώματα και μισθούς εξαθλίωσης και από την άλλη σιγή νεκροταφείου στους τόπους δουλειάς και στους κλάδους.

ΔΕ ΘΑ ΠΕΡΑΣΕΙ! Νόμος είναι το δίκιο του εργάτη, το δίκιο του λαού! Δεν αντέχουμε να πληρώνουμε. Δεν έχουμε. Να πούμε όχι στα χαράτσια. Οχι στους φόρους.

Ο ρόλος της βίας στον αγώνα της εργατικής τάξης

Την πόρτα αν δεν ανοίγει, τη σπαν, σας είπα.
Τι στέκεστε, τι γέρνετε σκυφτοί;
Λαέ σκλάβε, δειλέ, ανανιώσου, χτύπα!
Και κέρδισε μονάχος το ψωμί

Κ. Βάρναλης

Θα μπορούσε με τους στίχους του μεγάλου κομμουνιστή ποιητή να κλείσει η συζήτηση για το ρόλο της βίας στον αγώνα της εργατικής τάξης για την απελευθέρωσή της, για την εγκαθίδρυση του σοσιαλισμού. Επειδή οι μέρες είναι πονηρές επιβάλλεται να πούμε κάτι παραπάνω.
Οσο θα υπάρχουν στο προσκήνιο της ιστορίας εκμεταλλεύτριες τάξεις, η βία αντικειμενικά θα μας συνοδεύει.
Οταν από το προσκήνιο της ιστορίας δεν ξεκουμπιστεί ο καπιταλισμός, η βία θα μας συνοδεύει. Δε χρειάζεται να μνημονεύσουμε τις τρομακτικές βιαιότητες του καπιταλισμού.

Ετσι δυστυχώς κινήθηκε η ανθρωπότητα και δυστυχώς συνεχίζει και θα συνεχίσει μέχρι την επικράτηση της κομμουνιστικής κοινωνίας, εκεί όταν δηλαδή οι τάξεις θα χωνευτούν και τα μέσα παραγωγής θα κοινωνικοποιηθούν απόλυτα και οριστικά: εκεί και τότε θα εξαλειφθεί και το φαινόμενο της βίας.
Καμία εκμεταλλεύτρια τάξη δεν έφυγε από το προσκήνιο της ιστορίας χωρίς να ασκήσει τη βία της, αλλά και καμιά ανερχόμενη δεν το απέφυγε.
«Η βία είναι η μαμή κάθε παλιάς κοινωνίας όταν αυτή εγκυμονεί το καινούριο».

Μερικά ιστορικά παραδείγματα.
Τι θα μπορούσε ο Σπάρτακος, που οργάνωσε την εξέγερση των δούλων, να κάνει διαφορετικό, από το να αντιτάξει τη βία των δούλων στη βία των δουλοκτητών; Η αστική τάξη που κουμαντάρει σήμερα τις τύχες της ανθρωπότητας μπορεί να μας πει πως ξεμπέρδεψε με τους φεουδάρχες; Οι φεουδάρχες έτσι απλά παρέδωσαν την εξουσία;

Πάνω από 200 χρόνια κράτησε αυτή η διαπάλη για το ποιος τελικά θα επικρατήσει. Η ανερχόμενη αστική τάξη που κουβαλούσε το πράγματι καινούριο και προοδευτικό, αναγκάστηκε να χρησιμοποιήσει τη βία, και η απερχόμενη φεουδαρχική εξάντλησε τα περιθώρια βίας για να κρατηθεί. Ποιος αστός θα διανοούνταν να χρησιμοποιήσει βία αν οι γαιοκτήμονες φεουδάρχες αποχωρούσαν ειρηνικά από το προσκήνιο της ιστορίας; Φυσικά κανένας.

Αν δεν είναι έτσι, τότε η Γαλλική Επανάσταση, το καμάρι του γαλλικού διαφωτισμού, δεν είναι τίποτα άλλο, με βάση τις τρέχουσες προπαγανδιστικές ανάγκες των αστών, παρά μία τρομοκρατία. Ο Ροβεσπιέρος, ο Μαρά, ο Δαντών, δεν ήταν επαναστάτες αλλά τρομοκράτες. Ο Μοντεσκιέ (άλλοι εκπρόσωποι του γαλλικού διαφωτισμού) δεν ήταν φωτεινά μυαλά που άνοιγαν δρόμους! Θα πρέπει να σερβίρονται σαν οι ιδεολογικοί αρχηγοί της τότε «τρομοκρατίας»!

Το αμερικανικό έθνος - που η ηγεσία του αυτόκλητα σήμερα αναγορεύεται σε κιβωτό της ελευθερίας και τιμωρό κάθε λαϊκού κινήματος, της «τρομοκρατίας» σήμερα - πώς συγκροτήθηκε; Χωρίς βία; Δεν υποχρεώθηκε σε διπλό πόλεμο με τη γαλλική και την αγγλική αποικιοκρατία; Δεν έλυσε μέσω του εμφυλίου την οικονομική διένεξη μεταξύ βορρά και νότου; Αν δεν είναι έτσι, τότε οι εθνικοί του ήρωες Λίνκολν, Τζορτζ Ουάσινγκτον δεν είναι τέτοιοι, αλλά κάτι σαν το δικό τους τον Τζακ τον Αντεροβγάλτη, άντε το πολύ ένας Αλ Καπόνε ή Τζον Ντίλιγκερ. `Η πολύ περισσότερο από τη μεριά της τότε γαλλικής πολιτικής με τα σημερινά δεδομένα, κάτι σαν τον Μπιν Λάντεν της εποχής του. Δεν είναι όμως έτσι.

Στα πλαίσια του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα της Επανάστασης του '21 κι όταν ο Ιμπραήμ σάρωνε την Πελοπόννησο, το σύνθημα του Κολοκοτρώνη ήταν «φωτιά και τσεκούρι στους προσκυνημένους». Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι πρόκειται για σύνθημα της πιο ακραίας βίας. Είχε άλλη επιλογή; Επαναστάτης ή τρομοκράτης;

Βία γενικά δεν υπάρχει. Βία για ποιον, είναι κάθε φορά το ζητούμενο. Και η ιστορία έδειξε ότι καμιά βαθιά κοινωνική επανάσταση δεν είναι δυνατή χωρίς μαζική πολιτική δράση, χωρίς εφαρμογή καταναγκαστικών μέτρων κατά των εκμεταλλευτών, χωρίς ορισμένη μορφή βίας.

Οταν δεν υπάρχει βία από την πλευρά της αντίδρασης, που εναντίον της πρέπει να διεξαχθεί πάλη, τότε δεν μπορεί να γίνει λόγος για οποιαδήποτε επαναστατική βία. Η ένταση και οι μορφές της επαναστατικής βίας εξαρτώνται πρώτα απ' όλα από το βαθμό και τις μορφές αντίστασης των τάξεων που ανατρέπονται. Στην εποχή που περνάμε δυο κυρίαρχες τάξεις είναι στο προσκήνιο της ιστορίας. Η διαπάλη ανάμεσα στην εργατική τάξη και την αστική, η διαπάλη ανάμεσα στο λαό (στους λαούς) και στον ιμπεριαλισμό ξεκίνησε, συνεχίζεται, με νίκες, τραγωδίες, ήττες, ζιγκ-ζαγκ. Η ιστορία δεν κινείται ποτέ ευθύγραμμα. Η απερχόμενη αστική τάξη, ό,τι ήταν να δώσει στην ανθρωπότητα το έδωσε, δεν πρόκειται να μεταλλαχτεί, πέρασε στην πιο βάρβαρη αντίδραση, πρέπει να ξεκουμπιστεί. Το ερώτημα: θα αποχωρήσει οικειοθελώς; Η ιστορία απαντάει όχι. Η εργατική τάξη και οι δυνάμει σύμμαχοί της καλούνται να την ανατρέψουν.

Εξάλλου η βία εκδηλώνεται καθημερινά, έστω σε πιο ήπιες μορφές, και από τις δύο πλευρές. Οι εργάτες που απεργούν, που κάνουν κατάληψη του εργοστασίου, που κλείνουν δρόμους, ασκούν βία! Βία, ως απάντηση στη βία των κυβερνήσεων, των εργοδοτών, των κρατικών μηχανισμών. Οταν τα ΜΑΤ εμποδίζουν πορείες, όταν τα δικαστήρια κηρύσσουν παράνομες τις απεργίες, όταν ο εργάτης απολύεται επειδή αγωνίζεται, όλα αυτά είναι μορφή βίας, που είναι και νομικά θεσμοθετημένη!

Δε χρειάζεται να πάμε πολύ πίσω στην ιστορία. Αρκεί να δούμε με ψύχραιμο μάτι την αναίσχυντη κλιμάκωση της ιμπεριαλιστικής βαρβαρότητας στην Ευρασία. Καμία ηθικολογία δεν πρόκειται να εμποδίσει τα σχέδια των ιμπεριαλιστών, τη βία τους, παρά μόνο η πάλη των μαζών. Η πάλη που δεν έχει να κάνει με επιθέσεις «καμικάζι» σε δίδυμους πύργους. Αυτή η δική μας βία απαιτεί εκατοντάδες χιλιάδες, εκατομμύρια συνειδητοποιημένους αγωνιστές που στρέφουν την πάλη τους, καθημερινά, κλιμακωμένα ενάντια στις αντιδραστικές κυβερνήσεις και σε διεθνή συντονισμό ενάντια στα ιμπεριαλιστικά υπερκέντρα τύπου ΝΑΤΟ, ΕΕ και άλλων. Αγώνα που φτάνει μέχρι την ανατροπή τους. Θα ήταν ουτοπικό να πιστεύουμε πως είναι δυνατόν να αλλάξουμε μια κοινωνία που βασίζεται στην καταπίεση και στην οργανωμένη βία χωρίς να χρησιμοποιήσουμε τη λαϊκή δύναμη, εφαρμόζοντας μόνο μια «υψηλή» ηθική. Το ηθικό κήρυγμα που αποσπάται από την κοινωνική πραγματικότητα της ταξικής πάλης, καταντάει σε τελευταία ανάλυση επιζήμιο, μιας και θολώνει την ταξική συνείδηση του εργαζόμενου λαού. Η ηθική άρνηση είναι μια φανταστική άρνηση. Αυτό στην ουσία κάνουν στις μέρες μας τα πασόκικα, νεοδημοκρατικά και γενικά τα επιτελεία των εκσυγχρονιστών και η κυρίαρχη μερίδα του ιερατείου: Δικαιολόγηση της ιμπεριαλιστικής βίας, όχι όμως και της λαϊκής!